Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Αναμνήσεις!

Στιγμες του παροντος που γινονται αναμνησεις. 
Οι αναμνησεις μας συνθετουν αυτο που ειμαστε.
Το βλεπω πια σε ενα αγαπημενο μου προσωπο που η μνημη του αρχιζει να ξεθωριαζει...και ποναω που δεν ειναι ο ιδιος...που ισως στο μελλον δεν θα μας αναγνωριζει καν.
Απο μικρη φοβομουν μη χασω τη μνημη μου και δεν θυμαμαι μετα ουτε την οικογενεια μου.... ουτε τις χαρες μου, ουτε τιποτα!
Το θεωρουσα "συμφορα". 
 ...
Ακομα φοβαμαι...και αναρωτιεμαι....τι θα ημουν χωρις να θυμαμαι τα αγαπημενα μου προσωπα; Τα χρονια που περασαμε μαζι με χαρες και λυπες; 
Τις φορες που αγαπησα , που μισησα , που πονεσα ,που γελασα με τη ψυχη μου, 
που θαυμασα την ομορφια της φυσης, της τεχνης , της ΖΩΗΣ. 
Χωρις να θυμαμαι τα πιο σημαντικα γεγονοτα της ζωης μου που με εκαναν να ειμαι εγω, η Μαγια με τα καλα και τα στραβα μου και οχι καποια αλλη.
 Δεν γινονται ολες οι στιγμες αναμνησεις... καθε καινουρια μερα σβηνει τα μικρα καθημερινα συμβαντα του χθες....και μενουν στο νου οι πιο εντονες και αξιοσημειωτες.
Αγαπω τις αναμνησεις μου...κι ας μην ειναι ολες καλες!
Ακομα κι οι κακες αναμνησεις μας κανουν δυνατοτερους.

Χωρις αυτες θα ημουν ενα φτερο στον ανεμο...



ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ :
I remember the time I knew what happiness was
Let the memory live again ...
...
Tonight will be a memory too
And a new day will begin!
http://www.youtube.com/watch?v=RhlJZdQDz5E&NR=1

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Κατηγορώ.



Βραζει μεσα της συναισθημα ατοφιο ...
παθος και πονος...που κρυβει καιρο σε ενα συρταρι ξεθωριασμενων αναμνησεων.
Για σενα...που δεν μπορεσες ποτε να εισαι διπλα της.
Για σενα...που ακομα σε ψαχνει.
Κι ας δε της μιλησες ποτε αληθινα...κι ας δεν σταθηκες ουτε μια στιγμη να ακουσεις τους χτυπους της καρδιας της. 
Οχι, δεν θα λυγισει. Το υποσχεθηκε.
Κι ομως βουλιαζει σε σταγονες δακρυα...ψευτικα, ξενα, δειλα. 
Γιατι την εκανες να ξεχασει τι σημαινει αληθινο ενδιαφερον.
Δεν της αξιζεις.Τα φαινομενα ξεγελουν τους ονειροπολους...και αυτη δεν ειναι πια.
Ανοιξες την πορτα...και εφυγες. Αλλα ξεχασες να κρατησεις σφικτα μια ψυχη ευθραυστη σαν πορσελανη.
Ισως φοβηθηκες τον πονο που θα βιωνες
οταν θα αντικρυζες μεσα της...τη δικη σου αδυναμια, ανανδρε!
Την αδειασες , τη γυμνωσες απο καθε ειλικρινη προθεση χωρις καμια τυψη.
Αλλα ετσι ξερεις εσυ...
Ετσι σε μαθανε.


Σε τι να πιστεψει πια ρε; 
Στο τιποτα που της χαρισες ολοψυχα;
Η' σε κατι καινουριο, που μοιραια θα την πληγωσει ξανα;
Καποια στιγμη ισως καταλαβεις...ναι. Ισως κοιταξεις στον καθρεφτη σου και δεις την καταντια σου.

Ισως και οχι.





Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Το κυνήγι της γνώσης!

Τι ειναι η γνωση; Πως αυτη προσεγγιζεται; Και ποσες γνωσεις "χρειαζονται" για να ονομαστει κανεις σοφος;Ο ανθρωπος εχει εμφυτη την αναγκη να ερευνα και να μαθαινει...θελει να γνωριζει σχετικα με οτι του προκαλει απορρια και θαυμασμο. Απο μικρα παιδια κανουμε ερωτησεις στους γονεις μας στα αδερφια μας...γιατι αυτο;..γιατι το αλλο; Προσπαθουμε να ανακαλυψουμε την πραγματικοτητα μας. Ωστοσο, οσο μεγαλωνουμε ολο και περισσοτερα μας φαινονατι αυτονοητα δεδομενα. Τα εχουμε συνηθισει....και ετσι σταματαμε να ρωταμε και ετσι χανουμε το μικρο φιλοσοφο που κρυβεται μεσα μας. Η αναγκη μας ομως για γνωση δεν παυει να υπαρχει. Σε καποιους  ειναι μεγαλυτερη, σε αλλους μικροτερη. Και φυσικα δεν ενδιαφερομαστε ολοι για τα ιδια θεματα. Ο χ θελει να ξερει τα παντα για την αστροφυσικη , η ψ ελκεται απο τη φιλοσοφια , ο φ γνωριζει τα παντα για τα πολιτικα τεκταινομενα. Ο συνδυασμος των ενδιαφεροντων του καθενος συνθετει το πεδιο των γνωσεων του ...
 Αλλα επειδη νιωθω οτι γραφω εκθεση για το σχολιο...ας  προσπαθησω να μιλησω πιο ελευθερα.  Ολοι μας πιστευουμε  οτι γνωριζουμε αρκετα πραγματα σε πολλους τομεις. Μπορουμε να σταθουμε σε μια συζητηση και να εκφρασουμε τη γνωμη μας,αλλοι  με με μεγαλυτερη αλλη με μικροτερη ευκολια. Ωστοσο , ερχονται στιγμες που διαπιστωνουμε οτι συγκριτικα με πολλους αλλους δεν εχουμε τοσο ευρυ γνωστικο πεδιο. Αυτο ειναι φυσικο. Παντα καποιος θα ξερει κατι παραπανω...και καποιος κατι λιγοτερο.
  Μου αρεσει πραγματικα να συναναστρεφομαι με ανθρωπους που εχουνε να μου πουν το κατι διαφορετικο κατι που δεν ξερω και που δεν θα το μαθαινα αλλιως...που θα με κανουν να προσπαθησω να εμπλουτισω τις γνωσεις μου και το ειναι μου...που θα με κρατουν σε επαγρυπνηση...τους θελω αυτους τους ανθρωπους στη ζωη μου.
 Φετος ειναι μια μεταβατικη χρονια για μενα Ακομα δεν εχω συνειδητοποιησει απολυτα την νεα πραγματικοτητα που ζω.Δεν εχω βρει ακομα ποια ειμαι , τι ξερω ,που ειμαι καλη που οχι (αλλοτε με υποτιμω, αλλοτε με χαιρομαι)....Επισης, εχω γνωρισει ηδη πολλα ατομα που θεωρω οτι μπορουν να με κανουν καλυτερη και ευχομαι να τους μαθω ακομα καλυτερα.
   Δεν ειναι ,ομως, ολα τοσο απλα. Υπαρχει ενας μεγαλος κινδυνος που συχνα πεφτω μεσα, δεν το αρνουμαι. Αρχιζω να αμφισβητω  ωρες ωρες τη δικη μου αξια.
Ημουν αριστη μαθητρια. Το αμφισβητω....σκεφτομαι υπαρχουν πιο εξυπνοι μαθητες που περασαν με μεγαλυτερη ανεση. Ξεχνω οτι και εγω απλα επικεντρωσα στην Γ' Λυκειου.
Θεωρητικα εχω ολα τα φοντα να εξελιχθω σε μια καλη φοιτητρια. Το αμφισβητω...σκεφτομαι οτι δεν θα καταφερω να περασω τα μαθηματα ενω αλλοι μπορουν ανετα. Και δε συνειδητοποιω οτι για να μπηκα στην ιδια σχολη με τα υπολοιπα παιδια μπορω το ιδιο καλα ή και καλυτερα απο καποιους.
Πηρα proficiency αλλα δεν πιστευω οτιδε μιλαω τοσο καλα αγγλικα.
Μου αρεσει πολυ το θεατρο. Εχω δει παραστασεις, θελω μαλιστα καποτε να γραψω δικο μου θεταρικο εργο και γενικα δεν μπορεις να με χαρακτηρισεις ανιδεη. Φετος εχω την τυχη να ειμαι μελος μια υπεροχης θεατρικης συντροφιας, οπου οι γνωσεις μου για το θεατρο δεν συγκρινονται σε καμια περιπτωση με καποιων παιδιων.
Φετος επισης εχω ακουσει τοσα για την πολιτικη απο γονεις , φιλους , παραταξεις ....εχω καποιες αποψεις τις οποιες εκφραζω στα κοντινα μου προσωπα...αλλα δεν εχω διαμορφωσει ξεκαθαρη αποψη....ακομα επηρεαζομαι ....γιατι δεν γνωριζω τα πραγματα απο ολλες τις πλευρες. Ετσι , φοβαμαι να τις εκθεσω , κραταω επιφυλαξεις. Κι ομως υπαρχουν ατομα που ειναι σιγουρα ηδη για αυτα που πιστευουν και τα εκφραζουν με ολη τους τη δυναμη. 
Και ειναι πολλα τα παραδειγματα.....οσα κανω εγω παντα τα θεωρω ευκολα και προσεγγισημα...οσα κανουν οι αλλοι ειναι δυσκολα και αξια θαυμασμου....μηπως δεν ειναι και τοσο; Μηπως για καποιον αλλον τα δικα μου κεκτημενα φανταζουν αξιολογα; Πιθανοτατα ναι.
 Το προβλημα τελικα ειμαι εγω η ιδια....και εγω μπορω να το λυσω!! Οχι δεν αλλαξα γνωμη....θελω να εχω στη ζωη μου φιλους που να ειναι καλυτεροι  πιθανον απο εμενα .Το επιδιωκω και το εχω ΑΝΑΓΚΗ. Αλλα επιβαλλεται παραλληλα να βρω ποια ειμαι....δεν μπορω να στεκω μετεωρη ...Μπορω να διευρυνω κι αλλο την πραγματικοτητα μου διαβαζοντας, ρωτωντας ,κυνηγοντας τη γνωση στα πιο απιθανα σημεια.Οχι με απληστεια και χρησιμοθηρια αλλα δημιουργικα και επι της ουσιας. Δεν πρεπει να επαναπαυομαι σε αυτα που εχω κατακτησει αλλα να κανω βηματα μπροστα. Ισως να το καταφερω ,ακομα, πιστευοντας περισσοτερο στις δυνατοτητες μου. Ο χρονος ειναι συμμαχος μου.


Κι ομως η γνωση ειναι απιαστη....και ετσι θα παραμεινει για τον ανθρωπο που θα τολμησει να την κυνηγησει...(μετασχηματισμος απο τα Αντικλειδια του Γ.Παυλοπουλου) 
Χαιρετε!!!
 


Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010



Πειραζει που αγαπω τοσο αυτη τη φωτογραφια;
Πειραζει που τοση ωρα σκεψεις πλημμυριζουν το μυαλο μου
ακανονιστα και τυχαια
πειραζει που δεν μπαινουν σε καλουπι....;
Πειραζει που οσα νιωθω τωρα γαληνευουν μπροστα σε αυτη τη θεα;

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Υποψία ονείρου



Κρυμμενα μυστικα στην αμμο μιας θαλασσας γαλαζιας και
ανεξερευνητης....θελω να τα νιωσω.
Φωτιες αναψαν και σβησαν σε μια στιγμη που δεν μπορεσε να γινει αναμνηση
...και ομως εγω θυμαμαι...ακομη.
 Ανειπωτες λεξεις θροιζουν στα αυτια μου σαν αγερι ολοζωντανο...ψυθιριζουν μαγικα κολπα
που ποτε δεν θα μαθω...ακομα κι αν τα τολμησω.
Κι ενα βαθυ φεγγαρι που ολο ψαχνω να το δω καταματα ,χωρις να με ξεγελασει...τιμιες δουλιες .
Και ξαφνικα ολα σκορπιζουν και χανονται.....τριζει συνθεμελα οτι ο τετραπερατος νους δημιουργησε...
και μενω μονη σε μια βουβη πραγματικοτητα..τοσο βουβη οσο μια φωνη που δεν θα ακουστει ποτε.
Μα τι περιμενα; Τα ονειρα παραμενουν ονειρα.

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Κοιταξε με....





Κοιταξε με. Τι βλεπεις;
Πονο, δισταγμο , φοβο;
Κοιταξε με. Τι νιωθεις;
Αγαπη, παθος ή κενο;
Πες μου.
Δεν με κοιτας.....γιατι δειλιαζεις;
Δεν αξιζω ενα σου τοσο δα βλεμμα;
Θυμησου κατι πορτοκαλι και γαλαζια ηλιοβασιλεματα....σαν μεγεμενοι στεκομασταν  και
λεγαμε...εμεις για παντα μαζι.
Ποσο μακρινες φανταζουν αυτες οι αληθινες στιγμες....
Τα προσωπα μας στη μνημη μου εχουν θολωσει...μοιαζει σαν να μην ειμασταν εμεις...
Τοσο πολυ αλλαξαμε που δεν αναγνωριζουμε πια ουτε τον ιδιο μας τον εαυτο;
Γιναμε ξενοι...και ουτε μια ματια δεν μπορεις να μου χαρισεις πια απο τα χαμενα σου ματια που τοσο  λατρευα.
ΓΙΑΤΙ;
Μηπως φοβασαι να αντικρισεις αυτο που εγινες ή δεν τολμας να δεις τον παλιο σου εαυτο
που ξεχασες;
Κοιταξε με. Μου το χρωστας.Μη γυρνας το κεφαλι...
...σε μισω!!! Η οργη μου ειναι ανεξελεγχτη.
Σε χτυπω με οτι δυναμη εχω...μα ποσο αληθεια σ΄αγαπω!!!

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Σκεψεις για τον εαυτο μου...!


Ο χειροτερος εχθρος ειναι ο εαυτος μου.
Αυτος δινει υποσχεσεις, αυτος τις αθετει.
Αυτος ενδιδει στους επωδυνους πειρασμους.
Αναζητα ολο κ πιο πολλα...ματαια και ασκοπα
με παρασερνει σε περιεργα και ανεξερευνητα
μονοπατια που ελεγα καποτε
εγω ποτε...μα ποτε μη λες ποτε.

Ο χειροτερος εχθρος ειναι ο εαυτος μου.
Αυτος δεσμευεται σε προκαταληψεις, φοβιες και κανονες.
Αυτος περιοριζει τα ορια μου ,αυτος με υποτιμα.
Δεν φταινε οι αλλοι για τη δικη μου ατολμια ,
δικο μου το λαθος, που δεν ημουν αληθινη.

Υπαρχουν στιγμες που θελω ν'αλλαξω
ολα αυτα που με κρατανε σε ενα μετριο παρον.
Υπαρχουν στιγμες που φοβαμαι να το κανω μηπως χασω
και αυτα που ηδη εχω.

Υπαρχουν και καποιες στιγμες οπως τωρα
που πιστευω σε μενα ,που αγαπαω το καθε
μου προτερημα ,που νομιζω οτι εχω κανει ενα βημα μπροστα
και οτι αυτο το βημα θα γινει η αφορμη και για ακομα ενα και αλλο ενα.
Και νιωθω καλα. ΝΑΙ νιωθω καλα....δεν ειμαι τελεια το ξερω...εχω παρα πολλα ελαττωματα. Πολλοι με συμπαθουν με βρίσκουν εξυπνη,όμορφη,ευγενική ,ενώ άλλοι με απορριπτουν γιατι θεωρουν οτι ειμαι γκρινιαρα,καθως πρεπει ή οτιδηποτε. Ομως το θεμα ειναι να στοχευεις στο να εισαι αληθινος και σε οποιον αρεσεις. Αληθινος στις εκφρασεις σου αληθινος στις πραξεις σου και κυριως
αληθινος στις ΣΚΕΨΕΙΣ σου. Και αυτο θελω να το πετυχω !!Εγω καθοριζω τι ειμαι και τι δειχνω οτι ΕΙΜΑΙ. Και αυτα τα δυο θελω να ταυτιζονται! Αν οχι , φταιω εγω που δεν ημουν ο εαυτος μου και
προσπαθησα να παραπλανησω τους γυρω μου, κραυγαζοντας κατι ανυπαρκτο!! Γιατι στο τελος ολοι θα καταλαβουν την υποκρισια μου και θα απομακρυνθουν.

Πολλοι ανθρωποι ειναι κατι λιγοτερο απ'οτι δειχνουν αλλα κανεις δεν το καταλαβαινει. Κι αυτο διοτι ξερουν να πλασαρουν τον εαυτο τους με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Καποιοι αλλοι παλι θελουν να δειξουν τι πραγματικα αξιζουν ,αλλα δεν ξερουν το πως. Στεκονται στην ακρουλα περιμενοντας οι αλλοι να μαντεψυν τι ειναι και να τους εκτιμησουν. Ε λοιπον καταλαβα οτι δεν κερδιζεται ετσι η εκτιμηση!! Το να μη προωθει κανεις τα χαρακτηριστικα που συνθετουν αυτο που τολμα να αποκαλει ΕΓΩ του ...αυτο ειναι το χειροτερο πραγμα που μπορει να κανει ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ...και φυσικα δεν λεω να γινει κανεις επηρμενος ή αλαζονας (παιζουν και αυτα) απλα να πιστεψει στις δυνατοτητες του και στο χαρακτηρα του...γιατι καλως η κακως αυτο ΕΙΝΑΙ!!
ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ????



Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Οι ψυχές


Με αγγίζουν, με φοβίζουν τα παγωμένα δάκρυα των ψυχών
που ζουν ενώ στη πραγματικότητα πεθαίνουν λίγο λίγο ...
Αυτά τα δάκρυα κυλούν, καθώς αυτές θυμούνται το παρελθόν τους
και καρτερούν το αβέβαιο μέλλον τους
εγκλωβισμένες σε ένα βουβό πύργο που λέγεται ζωή...

Κρυώνουν, πονούν και αναπολούν την αγάπη που όμως δεν τους άνηκε πότε.
Δεν ξεχνούν όσο και αν προσπαθούν , δεν κοιμούνται όσο κ αν κλείνουν τα βλέφαρά τους.
Αδυνατούν να  αισθανθούν ξανά τη χαρά που έχουν αφήσει πίσω τους...αν πραγματικά την ένιωσαν ποτέ.

Προσεύχονται μάταια ,
καθώς πέφτουν στον ατελείωτο κενό της μοναξιάς τους...
το φεγγάρι από το βρεγμένο τζάμι δείχνει τόσο ψυχρό
και ο ήλιος χάνεται μέρα με την μέρα στο βαθύ σκοτάδι...

Τις ακούω, τις νιώθω ,κι όμως δεν κάνω τίποτα,
απλά τις προσπερνάω, εύκολα αλλάζω πλευρά στη δυστυχία
και γελάω δυνατά και ειρωνικά...με ποιο δικαίωμα ;

Γίνομαι κ εγώ υποκρίτρια. Η αλήθεια μου
ξεθωριάζει όπως το παλιό τετράδιο με τις γραμμένες αναμνήσεις
ενός ευτυχισμένου......

(ποιήμα γραμμένο στη Β γυμνασίου, ωστόσο φαντάζει επικαιρο)

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Απο την Προφητεια του ανεμου- Ασημινα Ξηρογιαννη

           ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ

Οπως σε ειδα ν'ανεβαινεις τη σκαλα του ερημου σταθμου
εκεινο το απογευμα
Με το βλεμμα καρφωμενο στο κενο-προασηλωμενος,
κλειδωμενος ησουν-
Οπως ειδα ενα παραξενο φως να με λουζει....
Ενιωσα να παιρνει αλλο νοημα η υπαρξη που ημουν ντυμενη
Σα μαγεμενη, εμεινα ακουνητη στην ιδια θεση
Τα ματια μου σε χορτασαν για μια μονο στιγμη.
Δε σ'ακολουθησα, δεν ετρεξα ξοπισω.
Ομως καταλαβα πως η ψυχη μου πεταξε.
Τον ιδιο το δρομο σου ειχε παρει.



Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Διλημματα!

Υπαρχουν στιγμες που ειναι σημαντικες και αλλες που δεν ειναι τοσο! Και στις δυο περιπτωσεις μερικες φορες ειναι απαραιτητη Η ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ. Απο το πιο απλο...να βαλω την κοκκινη μπλουζα που μου φωτιζει το προσωπο ή τη μαυρη που ειναι πιο σεξυ; να βγω με την καινουρια μου παρεα απο τη σχολη ή με την κολλητη μου που με εχει χασει εδω και μερες; να κανω την καρδια μου πετρα και να σηκωθω στις 8 η ωρα για να παω στη σχολη παρολο που ημουν πτωμα απο την προηγουμενη μερα  με την προσδοκια μιας καινουριας γνωσης εμπειριας ή γνωριμιας στη συγκεκριμενη περιπτωση που με καιει(οποιος καταλαβε καταλαβε) ή να κουλουριαστω στο παπλωμα μου και απλα να φανταστω αυτη τη γνωριμια; Μεχρι τα περισσοτερο σημαντικα.....να δηλωσω Παιδαγωγικο με τη σιγουρια ή Νομικη με το ρισκο; να αποκαλυψω στη φιλη μου οτι το αγορι της μπορει να την απαταει ή να επιλεξω να μην την στενοχωρησω;
να κοψω καθε επαφη με φιλικο ή ερωτικο προσωπο, που η σχεση μας δεν με καλυπτει ή να συμβιβαστω με τα λιγα με το φοβο της μοναξιας; να παραδεχτω το λαθος μου οταν πρεπει και να ζητησω συγνωμη ή να μην το κανω για να μη "θιξω" τον εαυτουλη μου; να ειμαι ο εαυτος μου και σε οποιον αρεσω ή να φορεσω μια μασκα μπροστα σε ολους ξεγελωντας τους ,η οποια θα με προστατευσει απο το να μη πληγωθω;

Καθημερινα διλληματα...αλλοτε επιλεγεις το σωστο αλλοτε οχι....και τελικα ο δρομος που εχεις χαραξει ειναι αυτο το οποιο συνθετει το χαρακτηρα σου και τις εμπειριες σου....Δεν εχει νοημα να λες επρεπε να κανω αυτο ή να κανω το αλλο γιατι δεν ηξερες που θα σε οδηγησει το καθενα....για καποιο λογο επελεξες το καθε τι ξεχωριστα...ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ!! ΦΕΡΤΟ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΟΥ οπως μου ειπε τις προαλλες ενας φιλος! Ας μη ξεχναμε οτι  καθε δρομος εχει και μονοπατια απο τα οποια μπορει να βρεθεις στη σωστη πορεια ξανα...και αν οχι δεν πειραζει...καθε εμποδιο για καλο δεν λενε;

Ιδανικο!

Υποσχεση ή απλα μια ελπιδα το μελλον που διαγραφεται μπροστα μας;
Ισως πραγματικοτητα, ξεγνοιαστη σαν το φυσημα του ανεμου.
Μηπως ενα ακομη ονειρο; Ονειρο απατηλο που ερχεται και μας ταρακουνα...σαν την αληθεια;
Οχι. Ειναι ενα υψηλο ιδανικο για το οποιο αξιζει να παλεψεις με ολες σου τις δυναμεις.
Ειναι πολυ κοντα...δες το, μια αποφαση δρομος!

Νησακι...


Ελπιδα σε ενα ατερμονο σκοταδι...









Μαγεμα της ψυχης που κοιτουσε το παθος της φυσης...και κοιτουσε...και κοιτουσε...

Φως....ετοιμο να μας παρασυρει σε μια καινουρια ημερα...
 Ξημερωσε στην Κυμη....Γαληνη.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Πες μου τον φιλο σου...

Παντα πιστευα οτι οι ανθρωπινες σχεσεις είναι εξαιρετικα
πολυπλοκες. Κάθε ανθρωπος φερει τη δικη του ιστορια, τις δικες του μνημες και
ερεθισματα , εχει τις δικες του αποψεις, επιθυμιες και ονειρα,αλλα προσεγγισιμα
και αλλα απιαστα. Με λιγα λογια ο καθενας από μας είναι ξεχωριστος με ένα
μοναδικο τροπο! Και το θεμα...είναι πως δυο διαφορετικοι δρομοι μπορουν να
χαραξουν μια κοινη πορεια…Καποιοι ανθρωποι μεσα στις πρωτες στιγμες της
γνωριμιας τους καταφερνουν να επικοινωνησουν και αυτό διοτι τεμνονται σε πολλα σημεια.
Αλλοι παλι δεν συνειδητοποιουν αμεσως τις ομοιοτητες τους με αποτελεσμα να
απαιτειται περισσοτερος χρονος και επιμονη για τη δημιουργια μιας αξιολογης
σχεσης. Φυσικα υπαρχει και η περιπτωση η συναντηση δυο ανθρωπων, αν όχι να
καταληξει σε αντιπαθεια, να μη δωσει καμια αφορμη για να επαναληφθει.Αυτο
μπορει να οφειλεται σε διασταση οπτικης γωνιας, νοοτροπιας ή χαρακτηρα χωρις
όμως να αποκλειεται να επικοινωνησουν στο μελλον.

   Ωστοσο, τα παραπανω
δεν σημαινουν ότι δυο φιλοι συμφωνουν σε όλα. Διαφωνουν και μαλιστα συχνα. Στις
διαφωνιες φαινεται ουσιαστικα το ποσο δυνατη και ακεραιη είναι η σχεση τους.
Στο ποσο θα λαβουν υποψην τη διαφορετικη γνωμη και στο ποσο θα υπολογισουν
στον αλλον. Μεσα από τις διαφωνιες μαθαινουμε να γινομαστε καλυτεροι, αποκτουμε
άλλη οπτικη των πραγματων , αναγνωριζουμε τα λαθη μας με τη βοηθεια των αλλων.
Το ελαττωμα μας εξαλειφεται από το προτερημα του φιλου μας.
  Και υστερα αρχιζουν
τα δυσκολα…Κατά ποσο ειμαστε βεβαιοι ότι ο φιλος μας θα μας συμπεριφερθει με το
σωστο τροπο; Ειμαστε σιγουροι ότι και εμεις θα φανουμε ανταξιοι των προσδοκιων
του; (το "φιλος" είναι μεγαλη λεξη αλλα την χρησιμοποιω με την εννοια ενός
προσωπου με το οποιο νιωθουμε οικειοτητα και αλληλοκατανοηση σε συγκεκριμενη περιοδο)
Ε λοιπον δεν ειμαστε καθολου βεβαιοι για αυτό.Εμπιστευομαστε απλα το ενστικτο
μας. Ωστοσο το ενστικτο μας δε μας οδηγει παντα στις σωστες σκεψεις. Αλλα στην
τελικη καλα κανουμε,πρεπει να πιστευουμε στους γυρω μας ακομα κι αν μας
απογοητευσουν στη συνεχεια. Αν δεν το κανουμε φοβαμαι ότι ουτε τον ιδιο μας τον
εαυτο δεν θα μπορεσουμε να εμπιστευθουμε!
  Εγω εχω πιστεψει σε
πολλους ανθρωπους…καποιοι το αξιζαν, καποιοι όχι. Για αυτους που δεν αξιζαν
προσπαθησα κιολας. Επηρεαστηκα ισως από την υποτιθεμενη προσοχη τους και από
λογια, τα οποια όπως φανηκε δεν συνοδευονταν από πραξεις. Πολλοι μου ειπαν ότι
δεν επρεπε, εγω δεν το μετανιωνω. Κατεληξα ομως ότι τους ανθρωπους που είναι γυρω
μας πρεπει να τους επιλεγουμε και όχι να μας επιλεγουν , δεν πρεπει μονο να δινουμε
αλλα και να παιρνουμε , να εμπιστευομαστε αλλα να μην εθελοτυφλουμε …..και κυριως να
μην αφηνουμε κανενα ακομα κι αν τον θεωρουμε φιλο μας να μας κανει να νιωθουμε κατι
λιγοτερο από αυτό που πραγματικα ΞΕΡΟΥΜΕ πως ειμαστε!!!!!!

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Αντευχομαι-Κικη Δημουλα

Εχω πολλα ραμματα για τη γουνα αυτης της μεγαλοκυριας που λεγεται ευτυχια.Μου εχει σπασει τα νευρα με οσα ισχυριζεται απολογουμενη που με εστησε.Οτι ταχα ηρθε, αλλα εγω ειχα το νου μου σε τουτο και σε κεινο, κι οπως μου τα προσδιορισε , με περιμενε σε πραγματα αδυνατα να συμβουν, εκει ακριβως που ειχα το νου μου.Κι αυτος ητανε λεει ο λογος που την προσπερασα .Αλλοτε παλι, επιμενει πως ηρθε, σταθηκε λεει εξω απο κατι ιστοριες, στις οποιες εγω ειχα μπει ηδη μεσα, ειχε τη διαθεση να πεταξει απο το παραθυρο και να μπει, αλλα ηταν τοσο υπερυψωμενη η δυσπιστια μου που δεν το τολμησε.Αλλη δικαιολοια τραβηγμενη απο τα μαλλια, πως εγω χτυπησα πολυ σιγα την πορτα της  και δεν με ακουσε ή οτι χτυπησα πολυ δυνατα τη πορτα της ,φοβηθηκε και δεν μου ανοιξε, και τι ψευτρα, Θεε μου, οτι χτυπησα λαθος τη διπλανη πορτα και βλεποντας με να καθυστερω, συμπερανε οτι το λαθος μου βγηκε σε καλο και δεν ηθελε να το διακοψει.
 Μου εχει απαρυθμισει μια μια τις στιγμες που την περιειχαν,λεει,αλλα εγω θυμαμαι μονο το φοβο που ειχα μη τις χασω....................
...........................Ειδα και επαθα να μην εχω την αναγκη της.ΚΑΙ τωρα που παλευοντας τα καταφερα, ερχεται και μου λεει συγχαρητηρια, πως αυτο ακριβως, οτι δεν εχω την αναγκη της, αυτο ειναι ΕΥΤΥΧΙΑ! Απιαστη σου λεω.



Ποση αληθεια κρυβουν αυτες οι γραμμες;