Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Κάποιες φορές ήταν μια μελωδία,
ένα πρόσωπο που σου έμοιαζε
Κάποιες άλλες
ήταν απλά η φαντασία μου
Διέσχιζες με το μαύρο σου παλτό κάποιο σοκάκι της πόλης με χέρια ορθάνοιχτα
Ή στεκόσουν στην απέναντι αποβάθρα, χαμογελώντας μου συνένοχα


Ο κόσμος μου έπρεπε να βγει από την τροχιά σου
έπρεπε να πλαγιάσω με την σκέψη σου και να τη νικήσω
έπρεπε να αντικρίσω άλλα από των ματιών σου χρώματα


Έτσι,
καρφίτσωσα την ιστορία μας σαν παράσημο αλλοτινών εποχών
και γαλήνεψα...


Και να που τώρα σε κρατώ κάτι στιγμές σαν και τούτη
το πνεύμα σου ταιριάζει εδώ, οπως η δική μου καρδιά°
τυλιγμένοι στις γενέθλιες λέξεις μας
δημιουργούμε ξανά


Στο ολόφωτο φοντο του νέου μας κόσμου
ο κόπος μας προσώρας δικαιώνεται.








Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Αναστολή-Ντίνος Χριστιανόπουλος



Ὅ,τι ὀνειρεύτηκα τόσα καὶ τόσα βράδια,
ὅ,τι πεθύμησα μὲ τόση ἀλλοφροσύνη,
ὅ,τι σχεδίασα μὲ τόσο πυρετό,
μόλις σὲ δῶ, γλυκιά μου ἐξουθένωση,
στὰ μάτια καὶ τὰ χείλη τὸ ἀναστέλλω,
γιὰ μία στιγμὴ πιὸ ἀπελπισμένη τὸ ἀναβάλλω,
γιατί μονάχα ὅταν τὰ χέρια μου σὲ χάνουν,
ἡ πονεμένη φαντασία μου σὲ κερδίζει.

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

The Lovers (1928), Rene Magritte
Ένα πρωί ξύπνησαν ο ένας αντίκρυ στον άλλον
και δεν αναγνωρίζονταν πια
ήταν η στιγμή
που ήταν περισσότερο από ποτέ ο εαυτός τους.