Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Η μικρή Ομόνοια


Η μικρή Ομόνοια
βασιλεύει στο τέλος της Πανεπιστημίου
Άχρωμη μα ουδόλως άοσμη
δεσπόζει στο θρόνο της πολυκοσμίας και του θορύβου.
Οι ανόητοι Αθηναίοι την περιφρονούν,
 οι μοναχικοί ξένοι την κάνουν το σπίτι τους
 όχι από επιλογή, από ανάγκη.
Η μικρή Ομόνοια αισθάνεται θλιμμένη.

Τα βράδια κρατά τα μάτια της κλειστά, φοβάται.
Θέλει να δει επιτέλους τους δρόμους της με χρώμα
τους ανθρώπους της να χορεύουν και να γελούν.
Αποφασίζει, λοιπόν, να κάνει ένα πάρτι για να γιορτάσει τα γενέθλιά της
[η τελευταία φορά που τα γιόρτασε ήταν όταν έκλεισε τα 100].
Αναθέτει, τότε, στους λιγοστούς πιστούς της φίλους,
τους καλλιτέχνες των γειτονικών θεάτρων
και τους μουσικούς των δρόμων,
να σταθούν στην πλατεία και να προσκαλέσουν τους περαστικούς.
"Έι εσείς, δείτε την ωραία μας Ομόνοια, έβαλε τα καλά της και σας περιμένει. Χορέψτε μαζί μας!"

Οι άνθρωποι παραξενεύτηκαν και έσπευσαν να μάθουν από που ακούγονται τόσες μουσικές...
και μαζεύτηκαν πολλοί, περισσότεροι από ότι είχε τολμήσει να ελπίσει
η μικρή Ομόνοια ζωντάνεψε
χαμόγελα φώτισαν το γκριζωπό πρόσωπό της.
Ήταν τόση η χαρά της
που φανταστείτε έπαψε να ακούει τα γκρουτζουνίσματα των αμαξιών
αφέθηκε στους ήχους της λατέρνας
και στα χάδια των χορευτικών βημάτων.
Βάλθηκε να γίνει οικοδέσποινα σωστή!
Τους χώρεσε όλους, τους ένωσε όλους.

"Αχ", αναφώνησε η μικρή Ομόνοια, "ας ήταν όλες οι μέρες σαν και σήμερα."

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Αντίδοτο

Βρεγμένα σημάδια των καιρών
τα βήματά μου 
μπλεγμένα σε κτίρια δικαίων
στων επιτυχιών την επιτακτική ανάγκη

μα κάπου εκεί
μέσα στη σύγχυση της πόλης
στη μικρή ματαιότητα της καθημερινής σπατάλης

μπροστά στου δημοσίου υπαλλήλου
το απωθητικό μειδίαμα και το βαρύτονο όχι
ξαφνικά θυμάμαι
πως πάλι θα σε δω
και πια δεν τον ακούω...









Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Και μοιάζει η αυλή μου
με πράσινο λιβάδι
αφήνει τον λογισμό μου
να τρέχει σαν παιδί

ήλιοι και περατζάδες
γέλια σε νυχτερινές ταράτσες
και το κρασι να ρέει πριν το φιλί

το άπληστο μυαλό μου
αέρα έχει πάρει
ούτε μιας μέρας κάνει
σιγή αναγνωστική

φαίνεται το ρομανθέρο φύσηξε για τα καλά
και πουλάκια τυφλά
χτυπούν στο παράθυρό μου...

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Κάποιες φορές ήταν μια μελωδία,
ένα πρόσωπο που σου έμοιαζε
Κάποιες άλλες
ήταν απλά η φαντασία μου
Διέσχιζες με το μαύρο σου παλτό κάποιο σοκάκι της πόλης με χέρια ορθάνοιχτα
Ή στεκόσουν στην απέναντι αποβάθρα, χαμογελώντας μου συνένοχα


Ο κόσμος μου έπρεπε να βγει από την τροχιά σου
έπρεπε να πλαγιάσω με την σκέψη σου και να τη νικήσω
έπρεπε να αντικρίσω άλλα από των ματιών σου χρώματα


Έτσι,
καρφίτσωσα την ιστορία μας σαν παράσημο αλλοτινών εποχών
και γαλήνεψα...


Και να που τώρα σε κρατώ κάτι στιγμές σαν και τούτη
το πνεύμα σου ταιριάζει εδώ, οπως η δική μου καρδιά°
τυλιγμένοι στις γενέθλιες λέξεις μας
δημιουργούμε ξανά


Στο ολόφωτο φοντο του νέου μας κόσμου
ο κόπος μας προσώρας δικαιώνεται.








Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Αναστολή-Ντίνος Χριστιανόπουλος



Ὅ,τι ὀνειρεύτηκα τόσα καὶ τόσα βράδια,
ὅ,τι πεθύμησα μὲ τόση ἀλλοφροσύνη,
ὅ,τι σχεδίασα μὲ τόσο πυρετό,
μόλις σὲ δῶ, γλυκιά μου ἐξουθένωση,
στὰ μάτια καὶ τὰ χείλη τὸ ἀναστέλλω,
γιὰ μία στιγμὴ πιὸ ἀπελπισμένη τὸ ἀναβάλλω,
γιατί μονάχα ὅταν τὰ χέρια μου σὲ χάνουν,
ἡ πονεμένη φαντασία μου σὲ κερδίζει.

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

The Lovers (1928), Rene Magritte
Ένα πρωί ξύπνησαν ο ένας αντίκρυ στον άλλον
και δεν αναγνωρίζονταν πια
ήταν η στιγμή
που ήταν περισσότερο από ποτέ ο εαυτός τους.