Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Βοή

Ήταν ένας ψίθυρος
το ένστικτό μου τον μεταμόρφωσε σε
ουρλιαχτό
σε μια στιγμή
τα συναισθήματα θεριεύουν
για όλα όσα ξέχασαν να υπάρξουν
για εκείνα που δεν έσβησε η σιωπή

Τρέμεις όταν με ακούς να μιλώ
η καθαρότητα του λόγου μου σε ταρακουνά
το σταθερό μου βλέμμα σε αποτραβά
ξέρεις
δεν έχω μάθει να αφήνω
ούτε μια λέξη να κυλήσει χωρίς σκοπό
και όλες οι σκέψεις μου ρέουν σαν μονόλογος
όταν κάθε αντίσταση έχει ξεπερασθεί

Η ένστασή σου: Πρέπει λέει
να σωπάσω την ορμή μου
να περιφράξω τις εκφράσεις μου
να σε λυτρώσω από τη βοή
και να φιμώσω τα διψασμένα χείλη μου

Είμαι ένα βήμα μακριά από την ελευθερία
κι άλλο ένα από την ισοπέδωση
κι όμως φαντάζει πιο βίαιο
το να μείνω αμετακίνητη

Ετυμηγορία: Τα σύνορά μου θα τα θέτω εγώ και το λόγο μου θα αρθρώνω
κι όσοι ποτέ θελήσουν να  ακούσουν, ας ακούσουν...

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Οἱ μικροὶ γαλαξίες-Νικηφόρος Βρεττάκος

Οἱ μικροὶ γαλαξίες


Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.