Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Βοή

Ήταν ένας ψίθυρος
το ένστικτό μου τον μεταμόρφωσε σε
ουρλιαχτό
σε μια στιγμή
τα συναισθήματα θεριεύουν
για όλα όσα ξέχασαν να υπάρξουν
για εκείνα που δεν έσβησε η σιωπή

Τρέμεις όταν με ακούς να μιλώ
η καθαρότητα του λόγου μου σε ταρακουνά
το σταθερό μου βλέμμα σε αποτραβά
ξέρεις
δεν έχω μάθει να αφήνω
ούτε μια λέξη να κυλήσει χωρίς σκοπό
και όλες οι σκέψεις μου ρέουν σαν μονόλογος
όταν κάθε αντίσταση έχει ξεπερασθεί

Η ένστασή σου: Πρέπει λέει
να σωπάσω την ορμή μου
να περιφράξω τις εκφράσεις μου
να σε λυτρώσω από τη βοή
και να φιμώσω τα διψασμένα χείλη μου

Είμαι ένα βήμα μακριά από την ελευθερία
κι άλλο ένα από την ισοπέδωση
κι όμως φαντάζει πιο βίαιο
το να μείνω αμετακίνητη

Ετυμηγορία: Τα σύνορά μου θα τα θέτω εγώ και το λόγο μου θα αρθρώνω
κι όσοι ποτέ θελήσουν να  ακούσουν, ας ακούσουν...

2 σχόλια:

Ἅ λ ς είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=Gu57oR3aGnM

αυτό θυμήθηκα!! :)

Μάγια είπε...

Το υπεραγαπώ αυτό το κομμάτι...:)