Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Βοή

Ήταν ένας ψίθυρος
το ένστικτό μου τον μεταμόρφωσε σε
ουρλιαχτό
σε μια στιγμή
τα συναισθήματα θεριεύουν
για όλα όσα ξέχασαν να υπάρξουν
για εκείνα που δεν έσβησε η σιωπή

Τρέμεις όταν με ακούς να μιλώ
η καθαρότητα του λόγου μου σε ταρακουνά
το σταθερό μου βλέμμα σε αποτραβά
ξέρεις
δεν έχω μάθει να αφήνω
ούτε μια λέξη να κυλήσει χωρίς σκοπό
και όλες οι σκέψεις μου ρέουν σαν μονόλογος
όταν κάθε αντίσταση έχει ξεπερασθεί

Η ένστασή σου: Πρέπει λέει
να σωπάσω την ορμή μου
να περιφράξω τις εκφράσεις μου
να σε λυτρώσω από τη βοή
και να φιμώσω τα διψασμένα χείλη μου

Είμαι ένα βήμα μακριά από την ελευθερία
κι άλλο ένα από την ισοπέδωση
κι όμως φαντάζει πιο βίαιο
το να μείνω αμετακίνητη

Ετυμηγορία: Τα σύνορά μου θα τα θέτω εγώ και το λόγο μου θα αρθρώνω
κι όσοι ποτέ θελήσουν να  ακούσουν, ας ακούσουν...

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Οἱ μικροὶ γαλαξίες-Νικηφόρος Βρεττάκος

Οἱ μικροὶ γαλαξίες


Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Το παιδί που μεγάλωσε.

 Σε κάποιο όνειρο βρέθηκε ξανά στις όχθες του ποταμού που αγαπούσε. Είχε ξαπλώσει στο φρεσκοβρεγμένο χώμα και ρέμβαζε. Ο ουρανός σχημάτιζε αιθέρια σχήματα, το νερό στην κοίτη του κυλούσε ρυθμικά, ο ήχος του γαλήνευε τη ψυχή της. Ένιωθε την ανοιξιάτικη αύρα να δροσίζει κάθε ίνα του κορμιού της. Ο άνεμος αγκάλιαζε τα μαλλιά της που πάλλονταν στη γη. 
 Εκεί τη συνάντησε ένα παιδί. Τη ξύπνησε από τις σκέψεις που έψαχναν να βρουν καταφύγιο. Φώναξε το όνομα της και την πλησίασε.
Το παρατηρούσε καθώς στεκόταν δίπλα της. Κάτι της θύμισε αμέσως το πρόσωπό του. Ήταν ευγενικό,όμορφο,καθαρό. Ήταν αθώα προσωπογραφία ενός αγοριού που κάποτε ήξερε.Της πρόσφερε λέξεις που καρτερούσε να ακούσει, όχι για τα περασμένα ούτε γι'αυτά που θα έρθουν, λέξεις που είχε ανάγκη για το τώρα. Της ζήτησε να διασχίσει το παγωμένο νερό και να περάσει απέναντι, ήταν το παιχνίδι τους. Εκείνη το εμπιστεύτηκε. Πέρασε το ποτάμι όσο πιο γρήγορα μπόρεσε, αψήφησε την ορμή του και το άγνωστο περιεχόμενό του. Με μια ανάσα άφησε πίσω της τη μικρή συντροφιά της.
 Όταν στράφηκε ξανά προς την άλλη πλευρά του ποταμού αντίκρυσε το μεγάλο αγόρι που της θύμιζε το παιδί. Υπήρχε μόνο εκείνος πια. Είχε μεταμορφωθεί στο αγόρι που την επιθύμησε,στο αγόρι που τη ξέχασε,στο αγόρι που έφυγε... Άρχισε να τον καλεί κοιτώντας τον έντονα. Ήθελε να του μιλήσει, ήθελε να τον αγγίξει. . Αυτός όμως δεν έδειχνε ούτε να τη βλέπει ούτε να την ακούει...
 Δε μπορούσε πια να περάσει ξανά στην απέναντι όχθη, ήταν πλέον αδύνατο...το νερό είχε γίνει βίαιο, οι δυο στεριές έμοιαζαν πιο μακρινές από πριν.Την κατέκλυσε θυμός και πόνος. Την είχε ξεγελάσει και πάλι...
 Κι όμως προσπάθησε από απόσταση να του διηγηθεί όλες τις ιστορίες που έφτιαξε με την αθώα του μορφή. Φώναξε με όλη τη δύναμη που είχε ό,τι ποτέ της δεν είχε πει. Άνοιξε την καρδιά της σε μια παγωμένη φιγούρα προερχόμενη από τις αναμνήσεις της.
Με μια ελπίδα.
Μήπως εκείνος θελήσει να γίνει το αγόρι που μετάνοιωσε, το αγόρι που νοιάστηκε...

Ίσως κι εκείνος να ήθελε να ξαναγίνει το παιδί που εκείνη γνώρισε.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Θεατροδίνη 2012-one side of us

ΘΕΑΤΡΟΔΙΝΗ


έμπνευση,επιλογή,εκτόνωση,έκφραση,προσωπικότητα,διέξοδος
-γνώρισέ μας!

Η σελίδα μας
http://www.facebook.com/#!/Theatrodine

Το πρώτο promo video-the funny side of us
http://www.youtube.com/watch?v=VA2uyk0ZXfI&feature=BFa&list=LLeeelCFfob-WF4mhuQ01OHg&lf=plpp_video

We done our thing
We have evolved
We're up on our hind legs
The problem solved
We are artists
We are mathematicians
Some of us hold extremely high positions
But we re on fire
We keep on running
And we're free
Go tell the director we are coming

We're sick and tired
Of all this self-serving grieving
All we wanted was to play some theater in the afternoon
And maybe a bit more in the evening
We are scientists
We do dramatics
We leave religion
To the psychos and fanatics
But we are not tired
And we know what we're becoming
We're around
Go tell the director we are coming

We done our thing
We're hip to the sound
Of six billion people
Going down
We are magicians
We are full of cunning
We are free and we're lost
Go tell the director we are coming

Hey hey
Hey hey
Come on back now no more break
Hey hey
Hey hey
Come on back now no more break
Hey hey
Hey hey

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Το ιδανικό

Το ιδανικό.
Αυτό που περιμένουν και προσδοκούν όλοι.
Είναι μια έννοια χρωματισμένη με την εκπλήρωση των βαθύτερων επιθυμιών μας.
Μια πλασματική εικόνα για αυτό που θέλουμε να είμαστε και να νοιώσουμε.
Συνηθίζουμε να συνδέουμε το "ιδανικό" με την ευτυχία μας.
Κι αν το ιδανικό αργεί κι αν το ιδανικό είναι το απλό που κρύβεται
σε αδιάφορα πράγματα που αποκτούν νόημα στην πορεία
ή σε στιγμές που αθόρυβα γεμίζουν χαρά την καθημερινότητά μας;


Μάλλον ιδανικό είναι αυτό που δεν έχουμε και το ονομάζουμε έτσι για να δώσουμε αξία και λόγο στην πλεονεξία μας.


Κι ύστερά μου έρχονται στο νου κινηματογραφικές σκηνές όπου δυο άνθρωποι κοιτάζονται αληθινά και μοιάζουν σα να βλέπουν ο ένας μέσα στον άλλον αυτό που τους έλειπε. Που ο ένας είναι για τον άλλον το ιδανικό που επιτεύχθηκε.
Αξίζει να κυνηγάς κάτι που δε θεωρείς ιδανικό;
Αξίζει να κυνηγάς κάποιον για τον οποίο είσαι κάτι λιγότερο από το ιδανικό του;


Και όταν βρεις τελικά το ιδανικό σου...τότε πως μπορείς να μη φοβάσαι μήπως το χάσεις;


Έχει νόημα να οραματίζεσαι το ιδανικό ή  πρέπει είτε να το διεκδικείς είτε να το θυσιάζεις;

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Σταυροδρόμι









<<Η ευθύνη ανήκει σ' εκείνον που
κάνει την εκλογή.>>  Πλάτων, Πολιτεία
.

  
Μακρία από εδώ υπάρχει ένα σταυροδρόμι που σπάει την καρδιά σε χίλιες διαδρομές
είναι ένας τόπος φωτισμένος με τις βαθύτερες σκέψεις των ανθρώπων
μεταμορφωμένες σε εκτυφλωτικές αχτίδες
οι διαβάτες που περνούν μαθαίνουν να αγναντεύουν την αδιάκοπη κίνηση του φωτός
που ταξιδεύει ελέυθερο


τις μέρες ονειροπωλούν σαν παιδιά
δένουν φτερά στο σώμα τους και αναμετρούνται με τον ουρανό
να υψωθούν στις τάξεις των αγγέλων επιθυμούν
ψιθυρίζουν προσευχές
ο αγέρας σκορπά τις τρεμάμενες λέξεις


τις νύχτες ανάβουν φωτιές
κάνουν τα ένστικτά σπίθες και αναγενούν αισθήματα
κι ολόγυρά στη φωτιά στήνεται ο τρελός χορός των όντων
που κάνει τη γη στάχτη
 μα η στάχτη ξαναγίνεται χώμα αν το πιστέψουν


Κι όταν οι ώρες εξαγνιστούν
οι διαβάτες το σταυροδρόμι πρέπει να προσπεράσουν
και την κατεύθυνσή τους να ορίσουν


σε ποια άγνωστη χώρα θα βρεθούν;
Σε αυτή που οι ίδιοι επέλεξαν.








Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Κι όμως

-Φύγε μακριά μου!                                                
-Δε θέλω.                                  Κι απομακρύνθηκε στην πρώτη άρνηση σα λιποτάκτης.




-Άλλαξε!
-Δε μπορώ.                  Κι έγινε ό,τι μίσησε χωρίς κόπο.




-Μάθε τι σου κρύβουν.
-Δεν πρέπει.                            Κι έψαξε όλο τον κόσμο να το βρει. Ακόμα αναζητά.


-Άγάπα!                                           
-Δε ξέρω                  Η αγάπη τον βρήκε απρόσμενα στη διαδρομή...σε κάτι ξεχασμένα  ξέφωτα.


-Δώσε μου ό,τι σου ανήκει.
-Μα δε μου ανήκει τίποτα.              Κι έκανε δικό του τον ουρανό για να μπορεί να τον χαρίζει.


-Φώναξε!
-Δεν ακούγομαι.                   Κι όμως ούρλιαξε με όλη του τη δύναμη για ό,τι όνομασε όσιό του.


-Λύγισε!
-Δε φοβάμαι   ,είπε... αλλά έμεινε σκυφτός και παγωμένος.


-Πίστεψε!
-Δε πιστεύω πια σε κανέναν.              Κι συνάντησε το θεό σε μια ιδέα.


-Κλάψε!
-Δεν αντέχω.             Κι όμως άντεξε.


-Γέλα!
-Δε θυμάμαι.         Το πρόσωπό της έλαμψε όταν τον αντίκρυσε.




Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει...

Χρόνια πίσω

 Η ώρα 2 και...αφού ξεγέλασα λίγο την ώρα μου πάω να ξαπλώσω. Τα ακουστικά στα αυτιά μου αρχίζουν να με νανουρίζουν.
Βάζει scorpions...is there anybody there?

Open my mind let me find new vibrations
Tell me the way I must take to reach my destination


Δυναμώνω...χορεύω στα σεντόνια μου!

Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι. Τοτε που σκίρτησαν μέσα μου τα πρώτα εφηβικά συναισθήματα.
Μου έρχεται στο νου εκείνο το όμορφο κίτρινο σπίτι με τη σοφίτα δυο βήματα από τη παραλία.
Οικογένεια,ξαδέρφια,γέλια...
And a place where I can stay
Με θυμάμαι να τους προσπερνώ...να θέλω να φύγω από κοντά τους, να νιώσω ελεύθερη. 
Έκανα μοναχικά βήματα στην άμμο, τα γυμνά μου πόδια άφηναν πάνω της χνάρια μιας γλυκιάς μελαγχολίας και μιας γλυκιάς προσμονής.
Στα χέρια μου ένα βιβλίο γεμάτο κοριτσίστικα όνειρα,
το διάβαζα με το θαλασσινό αεράκι να παρασέρνει τις σελίδες του.

Ήταν τότε που άγορασα ένα cd των scorpions από έναν πλανόδιο.
Το άκουγα συνέχεια.
 Ένα αγόρι μου τους είχε μάθει στην κατασκήνωση. Μου δάνεισε το δισκο τους για να το ακούσω στο ντισκμαν μου και να του πω εάν μου άρεσε.

Σα να ειναι εκείνη η εποχή μαζεμένη σε αυτό το τραγούδι.
I find myself in a state of confusion
Life´s like a pantomime trick or a laser illusion


Τα μάτια μου άρχισαν να αναζητούν ευτυχία και πόνο

Is there anybody there with that inclination
To bring back to sun to my heart
Is there anybody there who feels that vibration
Who shows me the way to my love?

Και εκεί μακριά από όλους,
φαντάστηκα τον έρωτα και ερωτεύτηκα με φαντασία την ιδέα του...

Ήδη κάτι μου έλειπε...

http://www.youtube.com/watch?v=368JtHuyN0g&feature=BFa&list=LLeeelCFfob-WF4mhuQ01OHg&lf=plpp_video

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Όνειρα μπλε ηλεκτρίκ

Όνειρα μπλε ηλεκτρίκ
πλημμύρισαν τα υδάτινα σπινθηροβόλα μάτια
σου

πάλεψες πολύ να τα κρατήσεις ορθάνοιχτα
στους ομιχλώδεις χειμώνες

όταν ο αιώνιος ύπνος μέθυσε τους βασιλιάδες
και τους καταδίκασε σε ατελείωτους αγώνες με χίμαιρες
παραδόθηκαν σιωπηρά στα φανταστικά παιχνίδια του μυαλού

εσύ όμως αφουγκράστηκες
ότι η ομορφιά του κόσμου κρύβεται
σε ασημένια ανεξερεύνητα φεγγάρια

γνωστικός πια
τόλμησες να ακολουθήσεις την αιχμηρή λάμψη τους

άνοιξες τα βλέφαρα σου διάπλατα
για να αντικρίσεις την αλήθεια και την αγάπη
που έμοιαζε αόρατη στους θολωμένους ανθρώπους

πρόλαβες το χρόνο από το να κυλήσει μάταια

και αξιώθηκες από τη μοίρα
να μπορείς να ονειρεύεσαι

μπλε όνειρα κάνεις
πραγματικά
στις γήινες διαστάσεις του ουρανού και της θάλασσας
που εμπεριέχουν τις δύο αντίθετες δυνάμεις της ζωής
το καλό και το κακό
που δε χάνονται στην ανώφελη απληστία

τα όνειρά σου μπλε ηλεκτρίκ
γιατί πάλλεσαι στη σκέψη τους
μαγνητίζεσαι στην επιθυμία τους
αφυπνίζονται τα κύτταρά σου

όνειρα μπλε ηλεκτρίκ τα όνειρα που σε ξεσηκώνουν
δίχως να σε φυλακίζουν...