Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Κι όμως

-Φύγε μακριά μου!                                                
-Δε θέλω.                                  Κι απομακρύνθηκε στην πρώτη άρνηση σα λιποτάκτης.




-Άλλαξε!
-Δε μπορώ.                  Κι έγινε ό,τι μίσησε χωρίς κόπο.




-Μάθε τι σου κρύβουν.
-Δεν πρέπει.                            Κι έψαξε όλο τον κόσμο να το βρει. Ακόμα αναζητά.


-Άγάπα!                                           
-Δε ξέρω                  Η αγάπη τον βρήκε απρόσμενα στη διαδρομή...σε κάτι ξεχασμένα  ξέφωτα.


-Δώσε μου ό,τι σου ανήκει.
-Μα δε μου ανήκει τίποτα.              Κι έκανε δικό του τον ουρανό για να μπορεί να τον χαρίζει.


-Φώναξε!
-Δεν ακούγομαι.                   Κι όμως ούρλιαξε με όλη του τη δύναμη για ό,τι όνομασε όσιό του.


-Λύγισε!
-Δε φοβάμαι   ,είπε... αλλά έμεινε σκυφτός και παγωμένος.


-Πίστεψε!
-Δε πιστεύω πια σε κανέναν.              Κι συνάντησε το θεό σε μια ιδέα.


-Κλάψε!
-Δεν αντέχω.             Κι όμως άντεξε.


-Γέλα!
-Δε θυμάμαι.         Το πρόσωπό της έλαμψε όταν τον αντίκρυσε.




Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει...

4 σχόλια:

Σάββας είπε...

Διαβάζοντας την ανάρτηση σου μου ήρθαν κατευθείαν στο μυαλό οι στίχοι από το τραγούδι "Πριγκιπέσα" του Σ. Μάλαμα "άλλα θέλω κι άλλα κάνω πως να σου το πω".

Να έχεις ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!

Μάγια είπε...

Νομίζω ότι ταιριάζει, τον εχω προσεξει αυτον τον στίχο :) Καλό σαβατοκύριακο επίσης!

Fleur είπε...

Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει...

Πολύ σωστό.;)

Ἅ λ ς είπε...

γιατί η φύση τίποτα δεν δημιουργεί δίχως σκοπό...

απλά μερικές φορές τη μοιρα μας τη φτιαχνουμε εμεις..