Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Ένας αιθέρας.Μία σκάλα.Ένα κοινό λαμπατέρ.Μία ψυχή.




Ένας αιθέρας.

Καθώς ξετυλίγομαι αργά,
καρφώνω τα μάτια μου στον ουρανό.
Ρόζ και γαλάζιο φόντο, διαλεξε η φύση για το πασχαλινό απογευματάκι.
Στο βάθος του ορίζοντα σε ξεχωρίζω.
Παραμύθι σκηνοθετώ.
Για να μπορώ να σε ονειρεύομαι όπως αθώα και βιαστικά  φαντάστηκα ότι είσαι.
Τούτη τη στιγμή παίρνεις τη μορφή ενός ροζ και γαλάζιου έρωτα.
Είσαι ένας ροζ και γαλάζιος έρωτας λίγα λεπτά πριν το σκοτάδι.
Σε λίγο θα εξαφανιστείς, σε λίγο θα μ'αφήσεις.
Πάλι σε σκόρπια χρώματα θα σ'αναζητήσω, ίσως μαζί σου αναμειχθώ.
Αιθέρας, αυτό είσαι.
Να...ήδη χάθηκες.





















Μία σκάλα

Περίεργη ενέργεια εκπέμπει αυτή η σκάλα.
Ευθεία σκάλα, ριζωμένη στο τσιμεντένιο έδαφος
...χωρίς πάνω,χωρίς κάτω...
Αναίσθητη κείτεται.
Αρχίζω να την επεξεργάζομαι.
Δεκατρία διαστήματα με χωρίζουν απο την απέναντι όχθη.
Θα τα προσπεράσω αργά και σταθερά
χωρίς την προσδοκία, αλλά και χωρίς τον φόβο που συνοδεύει κάθε σκάλα.
Το ξέρω καλά, δε θα φτάσω ούτε ένα βήμα πιο κοντά στα αστέρια,
μήτε όμως θα πέσω.
Και εκεί που φτάνω...απέχω μόλις δεκατρία βήματα απο την αρχή μου.















Ένα κοινό λαμπατέρ.

Φως ψεύτικο από αυτόφωτο ηλεκτρικό σώμα.
Πλανεύει τους οφθαλμούς ώστε να ξεχνούν τις σκιές.
Μια λάμπα, λοιπόν, με συντοφεύει για να μη μείνουν οι στιγμές απλώς μνήμες.
Μεταμορφώνει τις κρυμμένες στο σκοτάδι σκέψεις μου σε φωτεινές λέξεις.
Και κάπως έτσι η ροζογάλαζη απόχρωση ξαναγυρνά και βάφει το χαρτί μου.

















Μία ψυχή.

Η ψυχή μου και εγώ.
Υπάρχω για να ονειρεύομαι.
Υπάρχω για να αισθάνομαι και να αγαπώ.
Ζω για να αφουγκράζομαι και να παρασύρομαι από τη κάθε μικροσκοπική στιγμούλα
στο αιώνιο σύμπαν.
Από το ανάλαφρο αεράκι που μ'αναζωογονεί...
      από τα ζωντανά σπιτάκια που γιορτάζουν την άνοιξη
           από τον πολύχρωμο ουρανό που θυμίζει έρωτα
                 από τη θέρμη της οικογένεια που με δυναμώνει....

                                  Και η ψυχή μου πετά...




Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Για το χειροκρότημα...

 













Απλώς σε ρωτώ.

Θαρρείς πως όλα είναι εύκολα;
Πως όλα γίνονται με τα δικά σου μέσα;
Πιστεύεις αλήθεια στον ανίκητο σου εαυτό, στην απροπέλαστή σου ματία, στην αψεγάδιαστή σου θέα;
Και θαρρείς ακόμη ότι θα κρύβεσαι μια όλοκληρη ζωή πίσω από την επιπλαστή σου τελειότητα;

Δε σου εναντιώνομαι, απλώς ρωτώ.
Για πόσο ακόμη θα ονειροβατείς στο τεντωμένο σκοίνι που έχεις υποχρεώσει την ύπαρξή σου να βαδίζει;

Ομορφία.
Δόξα.
Αυτοπεποίθηση.

Εχέγγυα μιας λαμπερής εποχής στην αιωνιότητα του θνητού σου είναι.

Μα είσαι τυφλός.
Πες μου πως φαντάζουν οι μέρες σου στο αδιάκοπο σκοτάδι;;
Χωρίς ίχνος πύρινης αγάπης.

Μου λες: Μα βλέπω να ξετυλίγονται μπροστά μου όλα όσα επιθύμησα να έχω.

Στη σκηνή σου τα δρώμενα είναι σκιές.
Μάταια τις μπερδεύεις με αλήθεια.
Γοητευμένος από το θέατρο σκιών γίνεσαι ο ίδιος μια σκιερή φιγούρα.
Άλλοι σε κινούν, άλλοι σου δίνουν υπόσταση.
Τα λόγια σου φωνή αλλότρια.
Και το χειρότερο;
Ούτε που το καταλαβαίνεις.
Απόλαμβανεις εκεί το χειροκρότημα αυτών που σε βιάζουν.

Μα κάποτε τα φώτα θα σβήσουν...

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Άνθρωποι στη βιάση της ημέρας...

 Άνθρωποι ολόγυρα σου έρχονται και φεύγουν στη βιάση της ημέρας.
Άνθρωποι όμορφοι, άσχημοι, πανομοιότυποι, διαφορετικοι

άνθρωποι που κοιτάς και σε κοιτούν, σχεδόν επικοινωνείτε

ή άνθρωποι που στρέφουν  τη ματιά τους 
τότε, στην προσδοκία μιας βουβής συνομιλίας
γίνονται πιο ξένοι και από ξένοι

άνθρωποι με βλέμμα καρφωμένο στο κενό, το δικό τους κενό θέλουν να καλύψουν 
ή άνθρωποι που όλο το κόσμο στο βλέμμα τους γεμίζουν 
άνθρωποι χαρούμενοι, θλιμμένοι, ενθουσιασμένοι, απογοητευμένοι, θαρραλέοι, φοβισμένοι...άνθρωποι και αυτοί, σαν εσένα.

Στάσου και αφουγκράσου τη σιωπή τους

αγάπης μηνύματα, θυμού προσχήματα, 
ευτυχή ανοίγματα, πόνου τρυπήματα

ψυχές σα κύματα

Οι ιστορίες μας ξεπηδούν και συμπλέκονται σε μια διάσταση παράλληλη με τις σκέψεις μας
συνθέτουν το κοινό μας παρόν, όσο αυτό το λίγο διαρκεί.



-Τι όμορφη μέρα! Σήμερα θα τον δω...
-Δουλειά...πόσο βαριέμαι θεέ μου.
-Είμαι μόνος...πονάω. Μου λείπει.
-Αν αργήσω, θα με απολύσουν...
-Θέλω να γίνω ο πιο γνωστός και καλός μουσικός του κόσμου
-Ας ήμουν σε ένα νησάκι για διακοπές μακριά από όλους και απ'όλα.
-Καφεδάκι με την παρέα μετά τη σχολή, τι καλά
-Τόσα πτυχία, τόση προσπάθεια για να είμαι άνεργος
-Ο Τρικούπης το 1875 συνέβαλε...αχ δε θυμάμαι, δε θα γράψω τίποτα
-αχ, τι όμορφος...κοίταξε με λίγο
-αμάν αυτός ο συνωστισμός κάθε πρωί, πότε θα φτιάξουν τους ρημαδοσταθμούς;
- πως είναι έτσι αυτή!
-life is life lalalala
-μήπως να πάρω να ζητήσω συγγνώμη;
-Έλα ρε Βάζελοι λαγοί
-Δεν έχω λεφτά...τι θα κάνω; Πως θα ζήσω τα παιδιά μου;
-ωχ, μου έσπασε το νύχι.
-Φουκοσίμα,το νέο Τσέρνομπιλ, πάμε χαμένοι
- Θα χωρίσω, δε μπορώ άλλη καταπίεση
-Μου ήρθε ιδέα...τι έμπνευση!
-Θα πεθάνει...γιατί η ζωή να είναι τόσο άδική;
-Με λένε διεφθαρμένο.Ε λοιπόν αν αυτό σημαίνει επιτυχημένος, είμαι.
-Σ,αγαπώ γιατί δε μ΄ακούς;
-χαχαχαχα
-Άξίζω τα καλύτερα και θα τα αποκτήσω
-θα βρέξει.Ευτυχώς πήρα ομπρέλα μαζί μου
-Έφτασα.

Και η πόρτα του τρένου ανοίγει...

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

19!

Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του 18ο χρόνου της ζωής μου! Τον χρόνο αυτό πραγματοποίησα έναν απο τους σημαντικότερούς μου στόχους και έμαθα πάρα πολλά καινούργια πράγματα!!..Τον αγάπησα και τον έζησα όσο καλύτερα μπορούσα. Ήταν δύσκολος αλλά και όμορφος.
 Από αύριο γίνομαι 19, βασικά η ώρα δείχνει ότι είμαι ήδη 19...αναμένω τόσο πολλά να μου συμβούν αλλά κυρίως ελπίζω να διατηρηθούν όσα μέχρι τώρα απολαμβάνω. Έυχομαι αυτοβελτίωση, αγάπη, ονειροπόληση και νέες εμπειρίες στο ενεργητικό μου!
 Ξεπέρασα την αρχική μελαγχολία για το "πέρασμα των χρόνων" (χεχε) και κατέληξα στο εξής: Όσα ζούμε σήμερα αποτελούν εφόδια για το αύριο......19 ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ για να με συναρπάσετε!!








Wake up kids
We've got the dreamers disease
Age nineteen



First we run
And then we laugh 'till we cry
But when the night is falling
And you cannot find the light
you feel your dreams are dying
Hold tight
You've got the music in you
Don't let go
You've got the music in you
One dance left
This world is gonna pull through
Don't give up
You've got a reason to live
Can't forget we only get what we give