Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Το παιδί που μεγάλωσε.

 Σε κάποιο όνειρο βρέθηκε ξανά στις όχθες του ποταμού που αγαπούσε. Είχε ξαπλώσει στο φρεσκοβρεγμένο χώμα και ρέμβαζε. Ο ουρανός σχημάτιζε αιθέρια σχήματα, το νερό στην κοίτη του κυλούσε ρυθμικά, ο ήχος του γαλήνευε τη ψυχή της. Ένιωθε την ανοιξιάτικη αύρα να δροσίζει κάθε ίνα του κορμιού της. Ο άνεμος αγκάλιαζε τα μαλλιά της που πάλλονταν στη γη. 
 Εκεί τη συνάντησε ένα παιδί. Τη ξύπνησε από τις σκέψεις που έψαχναν να βρουν καταφύγιο. Φώναξε το όνομα της και την πλησίασε.
Το παρατηρούσε καθώς στεκόταν δίπλα της. Κάτι της θύμισε αμέσως το πρόσωπό του. Ήταν ευγενικό,όμορφο,καθαρό. Ήταν αθώα προσωπογραφία ενός αγοριού που κάποτε ήξερε.Της πρόσφερε λέξεις που καρτερούσε να ακούσει, όχι για τα περασμένα ούτε γι'αυτά που θα έρθουν, λέξεις που είχε ανάγκη για το τώρα. Της ζήτησε να διασχίσει το παγωμένο νερό και να περάσει απέναντι, ήταν το παιχνίδι τους. Εκείνη το εμπιστεύτηκε. Πέρασε το ποτάμι όσο πιο γρήγορα μπόρεσε, αψήφησε την ορμή του και το άγνωστο περιεχόμενό του. Με μια ανάσα άφησε πίσω της τη μικρή συντροφιά της.
 Όταν στράφηκε ξανά προς την άλλη πλευρά του ποταμού αντίκρυσε το μεγάλο αγόρι που της θύμιζε το παιδί. Υπήρχε μόνο εκείνος πια. Είχε μεταμορφωθεί στο αγόρι που την επιθύμησε,στο αγόρι που τη ξέχασε,στο αγόρι που έφυγε... Άρχισε να τον καλεί κοιτώντας τον έντονα. Ήθελε να του μιλήσει, ήθελε να τον αγγίξει. . Αυτός όμως δεν έδειχνε ούτε να τη βλέπει ούτε να την ακούει...
 Δε μπορούσε πια να περάσει ξανά στην απέναντι όχθη, ήταν πλέον αδύνατο...το νερό είχε γίνει βίαιο, οι δυο στεριές έμοιαζαν πιο μακρινές από πριν.Την κατέκλυσε θυμός και πόνος. Την είχε ξεγελάσει και πάλι...
 Κι όμως προσπάθησε από απόσταση να του διηγηθεί όλες τις ιστορίες που έφτιαξε με την αθώα του μορφή. Φώναξε με όλη τη δύναμη που είχε ό,τι ποτέ της δεν είχε πει. Άνοιξε την καρδιά της σε μια παγωμένη φιγούρα προερχόμενη από τις αναμνήσεις της.
Με μια ελπίδα.
Μήπως εκείνος θελήσει να γίνει το αγόρι που μετάνοιωσε, το αγόρι που νοιάστηκε...

Ίσως κι εκείνος να ήθελε να ξαναγίνει το παιδί που εκείνη γνώρισε.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Θεατροδίνη 2012-one side of us

ΘΕΑΤΡΟΔΙΝΗ


έμπνευση,επιλογή,εκτόνωση,έκφραση,προσωπικότητα,διέξοδος
-γνώρισέ μας!

Η σελίδα μας
http://www.facebook.com/#!/Theatrodine

Το πρώτο promo video-the funny side of us
http://www.youtube.com/watch?v=VA2uyk0ZXfI&feature=BFa&list=LLeeelCFfob-WF4mhuQ01OHg&lf=plpp_video

We done our thing
We have evolved
We're up on our hind legs
The problem solved
We are artists
We are mathematicians
Some of us hold extremely high positions
But we re on fire
We keep on running
And we're free
Go tell the director we are coming

We're sick and tired
Of all this self-serving grieving
All we wanted was to play some theater in the afternoon
And maybe a bit more in the evening
We are scientists
We do dramatics
We leave religion
To the psychos and fanatics
But we are not tired
And we know what we're becoming
We're around
Go tell the director we are coming

We done our thing
We're hip to the sound
Of six billion people
Going down
We are magicians
We are full of cunning
We are free and we're lost
Go tell the director we are coming

Hey hey
Hey hey
Come on back now no more break
Hey hey
Hey hey
Come on back now no more break
Hey hey
Hey hey