Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Γυάλινος κόσμος

Η φυλακή της ένα γυάλινο κουτί

απροσπέλαστα τα δρώμενα έξω από τους διάφανους τοίχους
κούκλα ακινητοποιημένη τεντώνει τα πορσελάνινα άκρα της
με προσδοκία να ζήσει το εξωτερικό οφθαλμοφανές παρόν


στροβιλίζεται στην αέναη σφαίρα του χάους
κυνηγώντας μια ταυτότητα για να σπάσει τα άθραυστα δεσμά της
 
μάταια κρούσματα οι ανασηκωμοί του κορμιού της
η άλκιμη όψη του πάλλεται να κρατηθεί ζωντανή

ασυλλόγιστα σχήματα οι κραυγές του μυαλού της
αναζητούν μια μειλίχια πρόβλεψη

Στο πρίσμα της γυάλινης σύγχυσης
η όψη χάνει την αξιοπιστία της
και η ασφυξία αγριεύει κάθε πρωτογενές αίσθημα


Ποίος θα σπάσει πρώτος;

Το γυαλί ή η πορσελάνη;
                                           

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

για μια θάλασσα

Θα περιμένω να με λούσει το φως
από των ματιών σου τις πύρινες σπίθες


Θα αποκαλυφθώ στην κρύπτη του μέλλοντος μας
λίγο αφού
το παρελθόν θρυμματιστεί,
λίγο αφού
η παρουσία σου
σπάσει τις αλησμόνητες μοναξιές
και αναβλύσει ανοιξιάτικες ελπίδες

Σε μια εικονική διάσταση του νου
στέκομαι ήδη στην αιχμή του βράχου

χαιρετίζω τα κύμματα της αγάπης,
που όμοια της δεν έχω νιώσει ξανά,
αυτής που ζητώ να βρω

συνήθιζα να επιπλέω
τώρα θέλω να βουλιάξω

να γίνω ένα με  το νερό, ένα με την άμμο, ένα με τα αστέρια
αυτά που θα καθρεφτίζονται στις κόρες των ματιών μου
όταν θα σε κοιτώ

βλέπω ήδη την παράδοση να εκτυλίσσεται
με αίσιο τέλος

παράδοση ψυχής
        
    χωρίς δισταγμούς 
                 χωρίς άσκοπες σκέψεις
                                    χωρίς γιατί και αλλά
                                              
συνήθιζα να επιπλέω
τώρα θέλω να βουλιάξω

μόνο στη θάλασσα σου.

                                           


                                                





Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Χωρίς απάντηση

Συνήθιζε να γράφει τις στιγμές του

τώρα
διαβάζει τις σκοτεινές πτυχές ενός ονείρου
που γράφτηκε από μία αόρατη δίνη
με ζωντανά δάκρυα

το υποκείμενο πονά
κατηγορούμενο και πάλι
το αντικείμενο σύστοιχο του παραλόγου
οι προθέσεις αγνοούνται
οι λέξεις μπερδεύονται και αλλάζουν μορφή
μεγενθύνονται, παρερμηνεύονται
Τελείες-ανάσες σωτήριες και υστερα
Κεφαλαία η θλίψη επιστρέφει
δίχως νόημα
δίχως συνοχή
δίχως συνεκτικότητα


Και αναρωτιέται
που κρύφτηκε το <<είναι>> του
τη στιγμή που ένιωσε να το κρατά σφιχτά
έτοιμος να το απογειώσει

Γιατί βυθίστηκε στο σκοτάδι μιας ιδέας
που παραλληρεί εμμονικά αντιθέσεις

όταν χωμένος σε ψευδαισθήσεις
αφήνει την αλήθεια να τον προσπεράσει
και την υποψία να τον φθείρει

,φοβάμαι,

ανεπανόρθωτά;


Η υπομονή εξαντλείται
σε ατέρμονα και άσκοπα διλήμματα
κι αν είναι υπαρκτά;

ο πόνος φωλιάζει στα δευτερόλεπτα
γίνεται
ένα με το σώμα
ένα με τη ψυχή

αποκτά πρόσωπο
αποξενώνει και απομονώνει

η σκέψη πληγώνεται εσωτερικά
και
η ματιά πληγώνει ότι αγάπησε

Πότε θα γράψει ξανά μια νέα σελίδα;

Σε ένα ολόφωτο σύμπαν γιατί να χάνει τη δυναμή του ό,τι θα μπορούσε να λάμψει;;



Η απάντηση θα γραφτεί  μόνο από εκείνον.







<<Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα
κι καρδιά μου στο φως θα χιμήξει

Θα φύγω μακριά
θα πετάξω ψηλά
θα πετάω σ' ασύλληπτα ύψη>>

 

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Ένας κύκλος κλείνει...

Κύκλους κάνουμε.
Από αφετηρίες ονείρων ξεκινάμε
και σε χρωματιστούς σκοπούς τερματίζουμε.

Αρχή και τέλος η επιθυμία.
Και να που ένας κύκλος κλείνει.

Σκέφτομαι τα βήματα που απελευθερωσαν αγάπη σε αυτή τη διαδρομή μου.
Ελευθερία...μετά από καιρό.
'Απλετος χρόνος για να μπορώ να υπάρξω και να εκφραστώ.
Άνθρωποι που αξίζουν...παλιοί και καινούργιοι.
Φίλοι που επέλεξα, που βγάζουν από μέσα μου τον καλό μου εαυτό.
Ερωτευμένα απογεύματα.
Δύο κτήρια το ένα δίπλα στο άλλο.Το ένα κίτρινο, το άλλο ροζ.
Μια επιστήμη που αρχίζω να τη αγαπώ όσο την ανακαλύπτω.
Μια επιθυμία χρόνων που έγινε πράξη πάνω σε μια σκηνή.
Αφορμές για προβληματισμό και αυτοβελτίωση.
Επαφή με άγνωστες καταστάσεις, διαφορετικούς τρόπους σκέψης.
Αντιμετώπιση φόβων.
Έμπνευση ώστε να ξαναγράψω.
Ένα ιστολόγιο που μου έδωσε ώθηση και αυτοπεποίθηση.


Κι όταν ένας κύκλος κλείνει...η ανυπομονησία για έναν καινούριο είναι μεγάλη. Πολλά θα αλλάξουν, ενώ άλλα θα παραμείνουν...άνθρωποι θα έρθουν, ενώ άλλοι θα φύγουν...νέες εμπειρίες μας περιμένουν, αρκεί να μη διστάσουμε να τις ζήσουμε σε όλη τους την υπόσταση!!!

Προς το παρόν...

Καλό καλοκαίρι και να περνάτε όσο πιο όμορφα και αληθινά μπορείτε!!! Ας αναζητήσουμε τα όνειρα μας σε κάθε στιγμή...

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Νεράιδα-Θεατροδίνη

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο ιστολογιό μου. Ευτυχώς, το γεγονός αυτό οφείλεται σε μια πέρα για πέρα δημιουργική αιτία. 

                                                      ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.

Σας παρουσιάζω μια μικρή γεύση της (οι φωτογραφίες βρίσκονταν στο προφίλ της ομάδας μας στο facebook):

                                Χανς και Νεράιδα, τα πιο όμορφα ονόματα στον κόσμο...
                                                Να ξέρεις ποτέ γυναίκα και άνδρας δεν είχανε τόσο στενά δεθεί...

                                Τι να κάνει τέτοιες ώρες έξω; Μες τον κατακλυσμό!!!
"Τη βρήκαν στην ακρολιμνιά αλλά ποτέ κανείς δε τη ζήτησε.Δεν ειχε ανάγκη από γονείς η Νεράιδα.
 Να την αγαπάς και να 'σαι ευτυχισμένος που είναι δικιά σου"
"Σου το φωνάζω για στερνή φορά, μη μας προδώσεις, μην πας με τους ανθρώπους."
"Θα σε προδώσει, θα σε εξαπατήσει."
"Κύριοι, στηρίζομαι εις την εφευρετικότητα σας και εις το αυτοσχεδιαστικό σας δαιμόνιον."
"Είμαι ο γυμναστής με τις φώκες, εξοχωτατε!"

"-Να βάζετε τον άνδρα που αγαπάτε πάνω από τον εαυτό σας...να μην τον σπρώχνετε στις άσκοπες περιπέτειες και στο θάνατο! Μόλις τον δείτε να ορμήσετε πάνω του.
-Το μυστικό μου είναι το λάθος μου. Πίστευα πως σε εκείνο το σκοτεινό δάσος ο αρραβωνιαστικός μου θα άβλεπε σε κάθε σκιά τη μορφή μου,σε κάθε δένδρο το σχήμα μου
Μπορούσα ποτέ να φανταστώ οτι όλα τα έλατα του κόσμου θα παραμέριζαν για να περάσει από μέσα η Νεράιδα;"
"Αχ, θείε μου!Κάνε τουλάχιστον για την αποψινή γιορτή να μη βλέπω τι στοχάζονται οι άλλοι.Το ξέρω θα βγω χαμένη!"
"-Ω, βασιλιά μου δεν είναι τρομερό; Να έχεις έναν άνδρα που για χάρη του θα θησίαζες τα πάντα;
-Υψηλότατε, να μου επιτρέψετε να αποσυρθώ από το παλάτι.
Έχω μια γυναίκα αξιολάτρευτη, αλλά δεν είναι φτιαγμένη για τον κόσμο.
"-Ποια είναι αυτή η γυναίκα που θέλει να σαγηνεύσει με την ομορφία στο προσωπό της και το ψέμα στην καρδιά της;
-Είναι η Βέρθα!
-Ζητησέ της συγνώμη Νεράιδα!"

"Θαυμάσια! Το υψόμετρο είναι ό,τι ακριβώς μας χρειάζεται. Βρισκόμαστε πάνω από τη βασιλεία των νερών και κάτω από τη βασιλεία των αιθέρων."
"Κατηγορώ αυτή τη γυναίκα ότι πεθαίνει από έρωτα για μένα. Είμαι ο θεός της."
"Ήρθε το τέλος του Νεράιδα.Τέτοια ήταν η συμφωνία μας.
Σ'απάτησε.
Μη τον σκοτώνεις! Ο Χανς ήθελε να είμαι το στολίδι του πύργου του.Ήταν πολύ καλός και γι'άυτό με απάτησε.
"-Κι είναι ένα αληθινό, ένα πραγματικό αντίο. Δε θα ξαναιδωθούμε ποτέ πια. Απο τη μία το Τίποτε, από την άλλη η Λήθη.
-Θα 'μαστε πιστοί ο ένας στον άλλον.
θα με φωνάξουν τρεις φορές, με την τρίτη θα λησμονήσω...
ΝΕΡΑΙΔΑ!
ΝΕΡΑΙΔΑ!
ΝΕΡΑΙΔΑ!
-Έλα νεράιδα πάμε να φύγουμε από τη γη.
-Μια στιγμή...ποιος είναι αυτός ο ωραίος που κείτεται εκεί;
-Τον λένε Χανς.
-Τι κρίμα να μην είναι ζωντανός! Πως θα τον είχα αγαπήσει!

<< χορευτική υπόκλιση>>
<<χειροκρότημα>>
<<Η αυλαία πέφτει και ...
...και το πάρτι ξεκινά!!"



Η ζωή είναι ένα θέατρο.
 Όλος ο κόσμος μια σκηνή.
Είμαστε ήρωες του πιο όμορφου έργου.
Είμαστε οι σκηνοθέτες του...
Χαράζουμε το πεπρωμένο μας σε λευκό χαρτί και πραγματοποιούμε τα ονειρά μας.
 Γελάμε δυνατά.
Δακρύζουμε. Απογοητευόμαστε με τις δυσκολίες. Σηκωνόμαστε ξανά.
Κοπιάζουμε για να απολαύσουμε την ανταμοιβή.
Κοιτάζουμε στα μάτια την αλήθεια.
Την αλήθεια των ανθρώπων.
Αναζητούμε την αλήθεια.
Την αλήθεια που κρύβουμε στις καρδιές μας.
Αγαπάμε .Με όλες μας τις αισθήσεις.
ΖΟΥΜΕ
ΤΟ.ΚΑΘΕ.ΤΙ.
με θάρρος
καρτερούμε την επόμενη σκηνή.
Δε γνωρίζουμε την εξέλιξη...αλλά είμαστε βέβαιοι για τα συναισθηματά μας.
Αυτά μας οδηγούν, αυτα μας κινούν ως την αυλαία...
άλλοι θα μας χειροκροτήσουν, άλλοι θα μας προσπεράσουν...
δεν έχει σημασία, αρκεί που είμαστε μάζι αυτή τη στιγμή.

Άς τολμήσουμε να είμαστε αυθεντικοί...
είμαστε ΟΛΟΙ ΗΡΩΕΣ!!!

(Το έργο <<Νεράιδα>> του Ζιροντού ανέβηκε από την θεατρική ομάδα του πολιτισμικού ομίλου φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεατροδίνη. )

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Μια κόρη ίδια με όνειρο- Νίκος Παππάς

 Νεράιδα 
         του Ζαν Ζιρωντού
                από
                      τη Θεατροδίνη...
                                                                Ιούνιος 2011
                                                             ''la belle dame sans merci''




Μια κόρη ίδια με όνειρο- Νίκος Παππάς

Μην τη σταματήσει κανένας διαβάτης στο ταξίδι της
μην την ξυπνήσει κανένας από τα όνειρά της
άσκοπα σαν όλους μας πλανιέται
άσκοπα κι έχει πουλιά στα στα στήθια της φυτεμένα
στολίστηκε με τον ήλιο του απερίσκεπτου χαμογέλιου της
φόρεσε την τρελή νεότητα ανθοδέσμη
και πάει...
Ποιος θα τολμήσει να ξυπνήσει τα βαθιά μυστικά της!
Ποιος ΄θ'ανακόψει τέτοια ανέμελα βήματα;
ύπνος ανονείρευτος και παρθενικός τη συνοδεύει
πουλιά στους ώμους της και αγαλματάκια από ίσκιο
άσπρη καμέλια στο άστρο της καρδιάς
κανένα δε μίλησε κανένα δεν κοιτάζει
οι διαβάτες προσπερνούν σαν από μια λησμονημένη αδερφούλα
σε αναζητούν γιατί λείπεις σαν ένα άρωμα
σε αναζητούν γιατί δεν ξέρεις να ξαναγυρίσεις
σε θυμούνται γιατί όλα πια τα ξέχασες
γιατί δε συλλογιέσαι τίποτα και κανέναν!

Για που τραβάς; Πότε θα σταματήσεις;
Γαρούφαλα σου φεύγουν καθώς αναστενάζεις
ίσκιοι αλαφροί σου κάθησαν στο στήθος
αλαφρωίσκιωτη ξεχασμένη αδερφούλα των μικρών πουλιών
κορδέλες αολι λευκό δρόμο η πορεία σου
έχεις τα βηματά σου ματωμένα σαν το περιστέρι
και σε ζητούν στο σπίτι σου με ονόματα που δεν ακούς
και σε γυρεύουν να σε σταματήσουν μ'άγνωστους διαβάτες
και σε φωνάζουν με τα ονόματα της γειτονιάς 
γραμμένα στα βαθειά μνήματα της ξεγνοιασιάς σου.

Υπνοβάτισσα που τρεκλίζεις απ'τους μεθυσμένους μύθους σου
τρομάζουν οι δρόμοι καθώς τους κοιτάζεις
είναι χειμώνας και το φορεμά σου τόσο λεπτό
είναι άνοιξη και το καπέλο σου ανθίζει
τα μικρά σου βήματα μοσκοβολούν αθωότητα
τα λεπτά σου χέρια πλανιώνται πάνω σου σα μίσχοι
διψάς και δε θυμάσαι να σταματήσεις
φοβάσαι και δεν ξέρεις κανέναν άνθρωπο
κουράστηκες και δε ξέρεις να σταθείς...
Είσαι μικρή δεν πρόλαβες να αμαρτήσεις
οι ποιητές σε κυνηγούν για να σε μοιρολογήσουν
είσαι αλαφρή σαβ τη μοίρα των μικρών παιδιών
είσαι ανάλαφρη και μυρίζεις σα μεγάλο λουλούδι
σε παίρνει ο αγέρας σαν κλωνάρι σα μοναχική κραυγή ποιος θα σε σταματήσει δίχως να σε προσκυνήσει;
τρομάζω μη σ'αναγνωρίσουν άλλα αδερφικά βήματα
τρομάζω μη νοσταλγήσεις τα μονοπάτια του σπιτιού σου
το δρόμο της επιστροφής που έσβησαν τα μικρά σου πέλματα περπάτα...
περπάτα ολοένα σαν το αεράκι
στο πλευρό σου συνοδεύω τους μακρινούς δρόμους σου
στα λιβάδια έχει ανθίσει η ψυχή σου
όταν ακούς όταν σου φαίνεται πως σε φωνάζουν
είναι που σε καλούν να μη σταθείς
είμαι κι εγώ που σε τραβώ απ'το χέρι σου για πέρα...




Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Αναμιγνύοντας λέξεις...


Νύχτα του ονείρου.


Μια φουρτούνα, αυτή του έρωτα.
...άγγιγμα...


Ταξίδι στη βροχή των αστεριών


ήδη ένα χθες υπερκόσμιο.


Αιχμή του τώρα στο ύστερα
της πραγματικότητας.


Μαγική η αύρα μας
σε κάθε υπόκλιση
υποταγμένη στη θέα της μάχης για το συναρπαστικό


Φυλακτά-μυστικά βυθίζονται στο άγριο έδαφος




κι όμως ακτινοβολούν ακόμη



τις εποχές που ήμασταν βέβαιοι ότι είχαμε αφήσει πίσω μας...






(Καθώς ξεφύλλιζα κάτι σημειώσεις της προηγούμενης εβδομάδας...έπεσα σε κάτι μισοτελειωμένους στίχους. Δε με ικανοποιούσαν αλλά δεν ήθελα να τους καταδικάσω σε αχρησία...Σκέφτηκα να σημειώσω στον υπολογιστή τις λέξεις και τις φράσεις που μ'άρεσαν. Ύστερα άρχισα να τις ανακατεύω απρόσεκτα!! Η μορφή που πήραν σε σχέση με πριν με ενθουσίασε...έκανα ένα ρετουσάρισμα...και αυτό ήταν! 
Γιατί τώρα με συνεπήρε τόσο αυτό το τεχνασματάκι που πολλοί από εσάς έχετε σκεφτεί ή χρησιμοποιήσει;; 


1) αποτέλεσε μια διέξοδο σε ώρα περιορισμένης έμπνευσης
2) μου επιβεβαίωσε ότι η δημιουργία είναι τόσο ρευστή, τα νοήματα άπειρα και τα συναισθήματα αλλάζουν ακόμη με τη παραμικρή αλλαγή μιας λέξης χωρίς όμως να μας δυσαρεστεί αυτό...η σκέψη μεταμορφώνεται χωρίς να εκφυλίζεται...
Μου άρεσε και θα το χρησιμοποιώ για να αποδεσμεύσω το γράψιμό μου από αναστολές, στερεότυπα και άλλα δεινά. 
:)


Να έχετε ένα καλό Κυριακάτικο απόγευμα!

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

do u wanna be a dancing queen??

 Αν ονειρευόσουν πάντα να είσαι σε συγκρότημα, να ροκάρεις και όλο το πλήθος να σε ακούει και να παραληρεί...
αν το καραόκε σου φαίνεται μια καλή ευκαιρία για να πιάσεις μικρόφωνο
...αλλά δεν έχεις ούτε ιδιαίτερα καλή φωνή ούτε ξέρεις να παίζεις αξιοπρεπώς μουσική!

Αν γουστάρεις να χορεύεις ελεύθερη και ωραία, να δίνεσαι ολοκληρωτικά στο ρυθμό και να νιώθεις το σώμα σου να σε κινεί ασυνείδητα,
καθώς όλοι περιμένουν εναγωνίως την επόμενη σου χορευτική φιγούρα...
Αν μεταμορφώνεσαι όταν χορεύεις και ξεχνάς τις αναστολές σου...

Αν ποτέ φαντάστηκες τον εαυτό σου ποτέ πρωταγωνιστή στο θεατρικό σανίδι και το κοινό στην πλατεία να χειροκροτά με τη συγκλονιστική σου ερμηνεία ως femme fatale ή να κλαίει με λυγμούς επειδή συμπάσχει με την καταφρονημένη ηρωίδα που υποδύεσαι ή να γελά δυνατά με τη δραματική σου γελοιότητα..... 

τότε έχουμε κάτι κοινό!

Αν σε όλα αυτά η απάντηση είναι ΝΑΙ ...τότε ένα έχω να πω:
και εγώ μαζί σου!



Το ομολογώ με σθένος ενώπιον της αγαπημένης μου μπλογκοπαρέας: 

Το ψώνιο της πίστας με κυνηγά!
(χαχαχαχα)

Και καθώς  διαθέτω μεν τα απαραίτητα εχέγγυα αλλά όχι σε ικανοποιητικό βαθμό :-Ρ

αρκούμαι 
στο να χορεύω ξέφρενα στο δωματιό μου με τη μουσική τέρμα,
 να ρίχνω τα χασαπορέρβικά μου και τα ζειμπέκικά μου σε ρεμπετάδικα, 
τα rnb μου σε κλαμπ, 
να τραγουδώ στο μπάνιο μου, 
να πρήζω την παρέα να πάμε καραόκε για να ρεζιλευτώ, 
να κάνω θέατρο και κίνηση στο πανεπιστήμιο, 
να αυτοσχεδιάζω στο πιάνο μου....

Όπως καταλαβαίνετε είμαι μια εκκολαπτόμενη  σταρ που διεκδικεί εμμέσως πλην σαφώς τη θέση της στο καλλιτεχνικό στερέωμα!

Για όποιους δεν το κατάλαβαν κάνω πλάκα 
                                                                                  ή μήπως όχι;;!! :)))


what about you? 

                        do u wanna be a dancing queen??




  


You can dance, you can jive, having the time of your life
See that girl, watch that scene, dig in the dancing queen

Friday night and the lights are low
Looking out for the place to go
Where they play the right music, getting in the swing
You come in to look for a king
Anybody could be that guy
Night is young and the music’s high
With a bit of rock music, everything is fine

You’re in the mood for a dance
And when you get the chance...

You are the dancing queen, young and sweet, only seventeen
Dancing queen, feel the beat from the tambourine

You can dance, you can jive, having the time of your life
See that girl, watch that scene, dig in the dancing queen

..

Σας φιλώ!

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Ένας αιθέρας.Μία σκάλα.Ένα κοινό λαμπατέρ.Μία ψυχή.




Ένας αιθέρας.

Καθώς ξετυλίγομαι αργά,
καρφώνω τα μάτια μου στον ουρανό.
Ρόζ και γαλάζιο φόντο, διαλεξε η φύση για το πασχαλινό απογευματάκι.
Στο βάθος του ορίζοντα σε ξεχωρίζω.
Παραμύθι σκηνοθετώ.
Για να μπορώ να σε ονειρεύομαι όπως αθώα και βιαστικά  φαντάστηκα ότι είσαι.
Τούτη τη στιγμή παίρνεις τη μορφή ενός ροζ και γαλάζιου έρωτα.
Είσαι ένας ροζ και γαλάζιος έρωτας λίγα λεπτά πριν το σκοτάδι.
Σε λίγο θα εξαφανιστείς, σε λίγο θα μ'αφήσεις.
Πάλι σε σκόρπια χρώματα θα σ'αναζητήσω, ίσως μαζί σου αναμειχθώ.
Αιθέρας, αυτό είσαι.
Να...ήδη χάθηκες.





















Μία σκάλα

Περίεργη ενέργεια εκπέμπει αυτή η σκάλα.
Ευθεία σκάλα, ριζωμένη στο τσιμεντένιο έδαφος
...χωρίς πάνω,χωρίς κάτω...
Αναίσθητη κείτεται.
Αρχίζω να την επεξεργάζομαι.
Δεκατρία διαστήματα με χωρίζουν απο την απέναντι όχθη.
Θα τα προσπεράσω αργά και σταθερά
χωρίς την προσδοκία, αλλά και χωρίς τον φόβο που συνοδεύει κάθε σκάλα.
Το ξέρω καλά, δε θα φτάσω ούτε ένα βήμα πιο κοντά στα αστέρια,
μήτε όμως θα πέσω.
Και εκεί που φτάνω...απέχω μόλις δεκατρία βήματα απο την αρχή μου.















Ένα κοινό λαμπατέρ.

Φως ψεύτικο από αυτόφωτο ηλεκτρικό σώμα.
Πλανεύει τους οφθαλμούς ώστε να ξεχνούν τις σκιές.
Μια λάμπα, λοιπόν, με συντοφεύει για να μη μείνουν οι στιγμές απλώς μνήμες.
Μεταμορφώνει τις κρυμμένες στο σκοτάδι σκέψεις μου σε φωτεινές λέξεις.
Και κάπως έτσι η ροζογάλαζη απόχρωση ξαναγυρνά και βάφει το χαρτί μου.

















Μία ψυχή.

Η ψυχή μου και εγώ.
Υπάρχω για να ονειρεύομαι.
Υπάρχω για να αισθάνομαι και να αγαπώ.
Ζω για να αφουγκράζομαι και να παρασύρομαι από τη κάθε μικροσκοπική στιγμούλα
στο αιώνιο σύμπαν.
Από το ανάλαφρο αεράκι που μ'αναζωογονεί...
      από τα ζωντανά σπιτάκια που γιορτάζουν την άνοιξη
           από τον πολύχρωμο ουρανό που θυμίζει έρωτα
                 από τη θέρμη της οικογένεια που με δυναμώνει....

                                  Και η ψυχή μου πετά...




Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Για το χειροκρότημα...

 













Απλώς σε ρωτώ.

Θαρρείς πως όλα είναι εύκολα;
Πως όλα γίνονται με τα δικά σου μέσα;
Πιστεύεις αλήθεια στον ανίκητο σου εαυτό, στην απροπέλαστή σου ματία, στην αψεγάδιαστή σου θέα;
Και θαρρείς ακόμη ότι θα κρύβεσαι μια όλοκληρη ζωή πίσω από την επιπλαστή σου τελειότητα;

Δε σου εναντιώνομαι, απλώς ρωτώ.
Για πόσο ακόμη θα ονειροβατείς στο τεντωμένο σκοίνι που έχεις υποχρεώσει την ύπαρξή σου να βαδίζει;

Ομορφία.
Δόξα.
Αυτοπεποίθηση.

Εχέγγυα μιας λαμπερής εποχής στην αιωνιότητα του θνητού σου είναι.

Μα είσαι τυφλός.
Πες μου πως φαντάζουν οι μέρες σου στο αδιάκοπο σκοτάδι;;
Χωρίς ίχνος πύρινης αγάπης.

Μου λες: Μα βλέπω να ξετυλίγονται μπροστά μου όλα όσα επιθύμησα να έχω.

Στη σκηνή σου τα δρώμενα είναι σκιές.
Μάταια τις μπερδεύεις με αλήθεια.
Γοητευμένος από το θέατρο σκιών γίνεσαι ο ίδιος μια σκιερή φιγούρα.
Άλλοι σε κινούν, άλλοι σου δίνουν υπόσταση.
Τα λόγια σου φωνή αλλότρια.
Και το χειρότερο;
Ούτε που το καταλαβαίνεις.
Απόλαμβανεις εκεί το χειροκρότημα αυτών που σε βιάζουν.

Μα κάποτε τα φώτα θα σβήσουν...

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Άνθρωποι στη βιάση της ημέρας...

 Άνθρωποι ολόγυρα σου έρχονται και φεύγουν στη βιάση της ημέρας.
Άνθρωποι όμορφοι, άσχημοι, πανομοιότυποι, διαφορετικοι

άνθρωποι που κοιτάς και σε κοιτούν, σχεδόν επικοινωνείτε

ή άνθρωποι που στρέφουν  τη ματιά τους 
τότε, στην προσδοκία μιας βουβής συνομιλίας
γίνονται πιο ξένοι και από ξένοι

άνθρωποι με βλέμμα καρφωμένο στο κενό, το δικό τους κενό θέλουν να καλύψουν 
ή άνθρωποι που όλο το κόσμο στο βλέμμα τους γεμίζουν 
άνθρωποι χαρούμενοι, θλιμμένοι, ενθουσιασμένοι, απογοητευμένοι, θαρραλέοι, φοβισμένοι...άνθρωποι και αυτοί, σαν εσένα.

Στάσου και αφουγκράσου τη σιωπή τους

αγάπης μηνύματα, θυμού προσχήματα, 
ευτυχή ανοίγματα, πόνου τρυπήματα

ψυχές σα κύματα

Οι ιστορίες μας ξεπηδούν και συμπλέκονται σε μια διάσταση παράλληλη με τις σκέψεις μας
συνθέτουν το κοινό μας παρόν, όσο αυτό το λίγο διαρκεί.



-Τι όμορφη μέρα! Σήμερα θα τον δω...
-Δουλειά...πόσο βαριέμαι θεέ μου.
-Είμαι μόνος...πονάω. Μου λείπει.
-Αν αργήσω, θα με απολύσουν...
-Θέλω να γίνω ο πιο γνωστός και καλός μουσικός του κόσμου
-Ας ήμουν σε ένα νησάκι για διακοπές μακριά από όλους και απ'όλα.
-Καφεδάκι με την παρέα μετά τη σχολή, τι καλά
-Τόσα πτυχία, τόση προσπάθεια για να είμαι άνεργος
-Ο Τρικούπης το 1875 συνέβαλε...αχ δε θυμάμαι, δε θα γράψω τίποτα
-αχ, τι όμορφος...κοίταξε με λίγο
-αμάν αυτός ο συνωστισμός κάθε πρωί, πότε θα φτιάξουν τους ρημαδοσταθμούς;
- πως είναι έτσι αυτή!
-life is life lalalala
-μήπως να πάρω να ζητήσω συγγνώμη;
-Έλα ρε Βάζελοι λαγοί
-Δεν έχω λεφτά...τι θα κάνω; Πως θα ζήσω τα παιδιά μου;
-ωχ, μου έσπασε το νύχι.
-Φουκοσίμα,το νέο Τσέρνομπιλ, πάμε χαμένοι
- Θα χωρίσω, δε μπορώ άλλη καταπίεση
-Μου ήρθε ιδέα...τι έμπνευση!
-Θα πεθάνει...γιατί η ζωή να είναι τόσο άδική;
-Με λένε διεφθαρμένο.Ε λοιπόν αν αυτό σημαίνει επιτυχημένος, είμαι.
-Σ,αγαπώ γιατί δε μ΄ακούς;
-χαχαχαχα
-Άξίζω τα καλύτερα και θα τα αποκτήσω
-θα βρέξει.Ευτυχώς πήρα ομπρέλα μαζί μου
-Έφτασα.

Και η πόρτα του τρένου ανοίγει...

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

19!

Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του 18ο χρόνου της ζωής μου! Τον χρόνο αυτό πραγματοποίησα έναν απο τους σημαντικότερούς μου στόχους και έμαθα πάρα πολλά καινούργια πράγματα!!..Τον αγάπησα και τον έζησα όσο καλύτερα μπορούσα. Ήταν δύσκολος αλλά και όμορφος.
 Από αύριο γίνομαι 19, βασικά η ώρα δείχνει ότι είμαι ήδη 19...αναμένω τόσο πολλά να μου συμβούν αλλά κυρίως ελπίζω να διατηρηθούν όσα μέχρι τώρα απολαμβάνω. Έυχομαι αυτοβελτίωση, αγάπη, ονειροπόληση και νέες εμπειρίες στο ενεργητικό μου!
 Ξεπέρασα την αρχική μελαγχολία για το "πέρασμα των χρόνων" (χεχε) και κατέληξα στο εξής: Όσα ζούμε σήμερα αποτελούν εφόδια για το αύριο......19 ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ για να με συναρπάσετε!!








Wake up kids
We've got the dreamers disease
Age nineteen



First we run
And then we laugh 'till we cry
But when the night is falling
And you cannot find the light
you feel your dreams are dying
Hold tight
You've got the music in you
Don't let go
You've got the music in you
One dance left
This world is gonna pull through
Don't give up
You've got a reason to live
Can't forget we only get what we give

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

"Φιλοσοφικές" κουβεντούλες εν ώρα μαθήματος ΜΕΡΟΣ 1

Μάγια: Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Μαρία ( http://mhtsaki.blogspot.com/ ): Να ζει αληθινά και πραγματικά.

Μάγια: Δεν υπάρχει μία αλήθεια. Τα πάντα είναι σχετικά και τα πάντα ρει.

Μαρία: Αλήθεια είναι αυτό που πιστεύει κανείς. Αυτό που ορίζει ότι ισχύει και μέσα σε αυτό φτιάχνει τη ζωή του. Υπάρχει αλήθεια. Αλλά ο καθένας την ορίζει διαφορετικά λοιπόν.

Μάγια: Άρα μήπως δεν ονομάζεται ΑΛΗΘΕΙΑ αλλά ΟΠΤΙΚΗ; Βασικά ο καθένας μας έχει συχνά την πεποίθηση ότι αυτό ,που ο ίδιος θεωρεί αληθινό, είναι κιόλας. Για παράδειγμα, όλοι μας έχουμε μια συγκεκριμένη αντίληψη για τον εαυτό μας και πως νομίζουμε ότι οι γύρω μας το εκλαμβάνουν. Ωστόσο, αυτοί είναι πιθανό να έχουν τελείως διαφορετική αντίληψη από εμάς για εμάς.

Μαρία: Επιμένω. Υπάρχουν αλήθειες. Οι αλήθειες των ανθρώπων συμπλέκονται και αλληλοεπηρεάζονται. Και συνθέτουν αυτό που λέμε ΖΩΗ. Ζωή είναι το να ζεις  τη δική σου αλήθεια και όχι αυτή που σου επιβάλλουν οι άλλοι. Κι ας είναι η αλήθεια σου παράτερη και εντελώς διαφορετική απο του διπλανού σου.

Μάγια: Η άγνοια πολλές φορές οδηγεί στην ευτυχία. Το θέμα είναι τι προτιμούμε: τη γνώση, η οποία μας καταδεικνύει την ανεπάρκειά μας, δηλαδή τη γενική αλήθεια (αν θεωρήσουμε ότι αυτή υπάρχει) ή την άγνοια, στην οποία η δική μας αλήθεια είναι πάντοτε η σωστή και η οποία έχει ως αποτέλεσμα να ικανοποιούμαστε και να είμαστε ευτυχισμένοι;

Μαρία: Μάλλον την άγνοια.

Μάγια: Αυτή τη στιγμή θα απαντούσα τη γνώση.


(συνεχίζεται...)

Έσείς προς τα που κλίνετε;;; 








Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Μιλώ- Γιώργος Σαραντάρης



Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει
Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
 Όπου τα μάτια σου δε μιλούν
Τα μάτια σου μιλούν και εγώ χορεύω
Λίγη δροσιά μιλούν και εγώ χορεύω
Λίγη χλόη πατούν τα πόδια μου
Ό άνεμος φυσά που μας ακούει.


Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Αλλαγή πλεύσης

 Τα δεδομένα αλλάζουν καθημερινά. Δε νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τα συναισθήματα μου λεπτομερώς για τη σημερινή ημέρα. Είναι τόσο έντονα...αλλά αισθάνομαι ότι εξέφρασα σήμερα συγκεντρωμένες σκέψεις μηνών εκεί που έπρεπε...όπως και άκουσα πάρα πολλές άλλες. 
Δυο τρεις σκέψεις θέλω μόνο να πω από εδώ...

Κάθε άποψη πρέπει να ακούγεται σε μια συζήτηση πολιτισμένων ανθρώπων. Η μειοψηφία πρέπει να γίνεται σεβαστή όσο διαφορετική κι αν είναι και να μην παραγκωνίζεται στο βωμό της πλειοψηφίας.

Η επικοινωνία είναι πολύ δύσκολο πράγμα κι ίσως να ήμουν υπερβολικά ρομαντική στην προηγούμενη ανάρτηση. Αλλά έτσι είμαι. Αλλά ακόμη πιστεύω ότι αυτή μπόρει να επιτευχθεί αν υπάρχει αμοιβαία προσπαθεια και ύστερα απο το πέρας των πιο αντίξοων συνθηκών.

Στη δημιουργία ενός αρνητικού κλίματος σε ένα σύνολο δεν ευθύνεται ποτέ ο ένας. Όλοι συμβάλλουμε σε αυτό καλώς ή κακως. Και εμείς μπορούμε και να το ανατρέψουμε.

Προσωπικά πιστεύω ότι όταν αρχιζουμε κάτι συλλογικό πρέπει και να το ολοκληρώνουμε...εδώ υπάρχουν πολλές ενστάσεις, τις οποίες σέβομαι.

Α. Το σημαντικότερο. Νιώθω καλά. Μεσά απο τις στάχτες κάθε πράγματος μπορεί να προκυψει κάτι καινούριο, ανανεωτικό και καλό.

Σήμερα ήταν μια εποικοδομητική μέρα απο την οποία κέρδισα πάρα πολλά.

Και κάτι τελευταίο, ας μη φοβόμαστε επιτέλους να πούμε τι νιώθουμε. Σήμερα λυτρώθηκα σε ένα βαθμό.
Αν και λυπάμαι πολύ για τα άτομα που έφυγαν, που στενοχωρήθηκαν (και εγώ στενοχωρήθηκα αλλά πρέπει να συνεχίσουμε), που ίσως δεν τα ξαναδω σύντομα.

Τελικά εξέφρασα πολλά απο όσα ήθελα. Καληνύχτα!

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Δημιουργικές Κυριακές

Σήμερα συν-αναπνεύσαμε. Κλείσαμε τα μάτια και αφουγκραστήκαμε τους γύρω μας. Ακούσαμε την αναπνοή τους, νιώσαμε την ανάσα τους και συντονιστήκαμε. Γίναμε μια μεγάλη εισπνοή και εκπνοή.

Σήμερα κολυμπήσαμε σε ενα βαζάκι μέλι. Πόδια και χέρια κολλημένα. Τα χέρια αντιστέκονται πρώτα με ακανόνιστες κολυμβητικές φιγούρες. Κουνιούνται ξέφρενα. Κι ύστερα τα ποδια ξεκολλούν. Όλο το σώμα πλησιάζει την επιφάνεια.

Σήμερα τρέξαμε χορεύοντας σαν σε πάρτι υδρόβιων πλασμάτων. Under the sea lalalala

Σήμερα "ξεβιδωθήκαμε". Αρθρώσεις μία προς μία σε κίνηση και ύστερα όλες μάζι. 

Σήμερα αυτοσχεδιάσαμε με φόντο το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον...τη γέννηση και την ωρίμανση, τη λύπη του χθες που γίνεται χαρά του σήμερα...και ό,τι άλλο δημιούργήθηκε ως σκέψη στον καθένα.

Σήμερα μιλήσαμε...ατάκες σε διαφορετική σειρά, με αλλιώτικο τρόπο...σκέψεις κρυμμένες σε λόγια ηρώων...άλλωστε ο καθένας μας είναι ένας ήρωας;; Και μάλιστα του πιο όμορφου έργου, της ζωής!

Σήμερα επικοινωνήσαμε, κάποιοι σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιοι σε μικρότερο... σίγουρα όμως ο καθένας με το δικό του τρόπο προσέφερε μια σπίθα στο σύνολο !!!


Αυτό είναι  εγώ  αποκαλώ Δημιουργική Κυριάκη!!!

(μάθημα κινητικής-θεάτρου)

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Το ριψοκίνδυνο όραμα της φαντασίας-Κική Δημουλά

Η φαντασία
-απόφοιτος του Πλάστη
γόνος του παραλογισμού
και της υπεροψίας-

σε κοίταξε εξονυχιστικά και είπε

"δε μου ταιριάζεις είσαι αβλαβής.
Σε κίνδυνο θα σε μεταμορφώσω
με τον πιο ταχύ και αλάνθαστο τρόπο:
αγαπώντας σε.

Θηρίο θα σε σκηνοθετήσω
σε απόσταση μάχης

να μου ξεφεύγουν 
οι βρυχηθμοί των ελιγμών σου
να υπερπηδούν το λάκκο που'χω σκάψει
σκεπασμένον
με απατηλή στερεότητα κλαδιών
γνωστή παγίδα για τη θήρα
ζωώδους αγριότητας".

Έτσι έγινε
κι έρχεσαι τώρα επίπλαστο θηρίο
και μου ζητάς εμένα το λόγο
με ποιο δικαίωμα σε άλλαξα
από λαγό σε σαρκοβόρο
λες και σέ ερωτεύτηκα εγώ.

Τα παραπονά σου στη φαντασία.
Αυτή εξευρίσκει λάλημα
όταν δε ξημερώνει.

Να την ευγνωμονείς.

Άν η φαντασία δε σκηνοθετούσε
υπαρκτόν θηριώδη τον έρωτα
ποτε καμιά πραγματικότης
δε θα μας είχε αγαπήσει.