Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Δον Κιχώτες-Κώστας Καρυωτάκης



Oι Δον Kιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Iδέα.
Kοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.
Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων,
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ' το 'λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων
σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ' άλογό μου!»
Έτσι αν το θέλει ο Θερβαντές ― εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Zωή, του Oνείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν' απαρνηθούν τις πρώτες.
Tους είδα πίσω να 'ρθουνε ―παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο―
και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/74#ixzz3fmPcHldQ

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Εαρινή συμφωνία-Γιάννης Ρίτσος (απόσπασμα)



ΙΙ

Είχα κλείσει τα μάτια
για ν' ατενίζω το φως.


Τυφλός.
Είχα κάψει τη φλόγα
για ν' αναπνέω.


Τις νύχτες
αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής
κ' η ανάσα του χαμόγελου
δε γνώριζε τη μετάνοια.


Να δακρύζω
πάνω στα διάφανα χέρια μου
από μια διάφανη χαρά
που δεν επιθυμεί.


Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.
Πιο πέρα.
Εκεί που καταλύεται τ' όνειρο
κι η φθορά έχει φθαρεί.


Κ' ήρθες εσύ.


Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015


Καλοκαιρινή βραδιά στο μπαλκόνι
Η ζεστή αύρα μου φτιάχνει το κέφι
Βιβλίο και λίγο λευκό κρασί
Μέσα το ραδιόφωνο συνεχίζει
να μου κρατά συντροφιά
Ίσως και κάποιοι ψίθυροι 
από τα απέναντι φωτισμένα παράθυρα

Μικρές χαρές, τόσο ανεπιτήδευτες
που για να τις προσεγγίσεις
χρειάζεται μονάχα να κάνεις ένα βήμα
έξω απο το δωμάτιό σου 
Τη στιγμή που γίνεται  αποπνικτικό
που δε σε χωράει άλλο πια
Με ένα τσακ η ατμόσφαιρα αλλάζει
και βλέπεις διαφορετικά 
την εποχή που θέλεις γρήγορα
να περάσει
για να δώσει τη θέση της 
σε νέες γεύσεις και εικόνες

Η έμπνευση επιστρέφει και τρέχεις να την αδράξεις 
πριν κρυφτεί πάλι σε νομικά συγγράμματα
και ηλεκτρονικές ειδήσεις

Μήπως οι μεγάλες συγκινήσεις που αποζητώ
δεν μου είναι τόσο απαραίτητες;

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Η μεγάλη στιγμή

«Η σωστή στιγμή, η μεγάλη ευκαιρία»
διαγγέλλουν οι σώφρονες σωτήρες
«Το μοιραίο λάθος , η κακιά η ώρα»
κράζουν οι καιροσκόποι τελάληδες

Ροπές αποκλίνουσες
σπρώχνονται
να χωρέσουν τη φωνή τους
σε μια απόφαση
για μια θέση στην ιστορία

Έτοιμες κι οι δυο να
σπαράξουν στον δρόμο τους
τον άνθρωπο
που τους αντιστέκεται

η αδιαλλαξία βαφτίζεται επανάσταση
η ύβρις το όπλο της

η πιο αμυδρή υποψία ελπίδας
κατεδαφίζεται εκ θεμελίων
από την αβεβαιότητα και το συμφέρον

Βυθίζονται οι φωνές της ευθυκρισίας
στο βωμό της αμορφωσιάς του όχλου
Ο πρώτος πεισθείς κερδίζει

Το ξημέρωμα των αλλαγών
σε βρίσκει
να παλεύεις να βρεις το νόημα
των εξελίξεων που σε προσπερνούν
πρέπει να ορίσεις το παράλογο
για να μπορέσεις να το αποφύγεις

Οι καιροί θα αλλάξουν
με ή χωρίς τη θέληση σου

Κλείνεις τα μάτια
μια  απόπειρα να οραματιστείς το μέλλον
όπως και χθες...
όπως και πριν απ΄ το χθες
Ποιος είναι ο προορισμός σου;
Η σιωπή σου κρατά ακόμη.
Ίσως αύριο…