Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013



Έγειρες στην αγκαλιά μου
με φίλησες απαλά
και αποκοιμήθηκες...
Στάθηκα να σε κοιτώ.
Σε αποτύπωσα.
Ύστερα έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά
και σε διαμοίρασα στα ενδότερά μου.
Απόδειξη ότι υπήρξες.
Τώρα μπορείς να φύγεις.


Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Τα δώρα της Σελήνης- Σαρλ Μπωτλαίρ






















ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
(Η Μελαγχολία του Παρισιού)

Η Σελήνη, πού είναι η παραξενιά η ίδια, κοίταξε από το παράθυρο την ώρα πού κοιμόσουν στην κούνια σου και είπε στον εαυτό της : "Αυτό το παιδί μ' αρέσει".
Και κατέβηκε με μαλακές κινήσεις τη συννεφένια σκάλα της και πέρασε αθόρυβα ανάμεσα απ' τα τζάμια. Έπειτα απλώθηκε πάνω σου με την απαλή τρυφερότητα μιας μητέρας και απόθεσε τα χρώματά της πάνω στο πρόσωπό σου. Οι κόρες των ματιών σου έμειναν πράσινες, και τα μάγουλά σου ασυνήθιστα χλωμά. Κοιτάζοντας με θαυμασμό αύτη την επισκέπτρια τα μάτια σου μεγάλωσαν τόσο παράξενα και σου έσφιξε τόσο τρυφερά το στήθος, πού σου 'μείνε για πάντα η επιθυμία για δάκρυα.
Ωστόσο, μέσα στο ξέσπασμα της χαράς της, η Σελήνη γέμιζε όλο το δωμάτιο σα μια φωσφορική ατμόσφαιρα, σαν ένα λαμπερό ψάρι- και όλο αυτό το ζωντανό φώς σκεπτόταν και έλεγε : "Θα υποστείς αιώνια την επιρροή του φιλιού μου. Θα 'σαι όμορφη με το δικό μου τρόπο. Θα αγαπήσεις αυτό πού αγαπώ και αυτό πού μ' αγαπά : το νερό, τα σύννεφα, τη σιωπή και τη νύχτα, την απέραντη και πράσινη θάλασσα· το άμορφο και χιλιόμορφο νερό· τον τόπο όπου δε θα πάς· τον εραστή πού δε θα γνωρίσεις· τα τερατόμορφα λουλούδια· τα αρώματα πού φέρνουν παραλήρημα· τις γάτες πού λιγώνονται πάνω στα πιάνα και πού βογκούν σα γυναίκες, με μια βραχνή Κάι γλυκιά φωνή!
"Και θα αγαπηθείς από τούς εραστές μου, θα θαυμαστείς από τούς θαυμαστές μου. Θα είσαι η βασίλισσα των άνθρωπο πού 'χουν πράσινα μάτια, πού τούς έσφιξα κι αυτών το στήθος μέσ' στα νυχτερινά χάδια μου- αυτών πού αγαπούν τη θάλασσα, την απέραντη, ταραγμένη και πράσινη θάλασσα, το άμορφο και χιλιόμορφο νερό, των τόπο πού δεν βρίσκονται, τη γυναίκα πού δεν ξέρουν, τα σκυθρωπά λουλούδια πού μοιάζουν με λιβανιστήρια μιας άγνωστης θρησκείας, τα αρώματα πού παραλύουν τη θέληση, και τα άγρια και ηδονικά ζώα πού είναι τα σύμβολα της τρέλας τους".
Γι' αυτό, καταραμένο αγαπημένο χαϊδεμένο παιδί, είμαι τώρα ξαπλωμένος στα πόδια σου, ψάχνοντας σ' όλο σου το πρόσωπο την αντανάκλαση της φοβερής Θεότητας, της νονάς που σημαδεύει τη μοίρα, της τροφού όλων των φεγγαροπαρμένων. 

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

Σου χαρίζω ολόψυχα τη λέξη διαγραφή.
Είδα μια λάμψη στα μάτια σου,
που μου άφησε σημάδια.
Τα σημάδια μου ποτέ δεν αντίκρισες.
Μια λέξη για σένα: διαγραφή.


Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Τόσο κοντά



Όσα ο χρόνος δεν μπορεί λένε τα φέρνει η στιγμή
κι ότι ο κόσμος είναι αυτός που είναι, 
ζήτημα δικό σου 
αν θα βουτήξεις στα βαθιά ή αν θα κοιτάς από μακριά
Έτσι κι αλλιώς ούτε κι εγώ ξέρω πως βρέθηκα εδώ
σ’ αυτή την άβυσσο μπροστά, τόσο κοντά, τόσο κοντά.

(Παύλος Παυλίδης)

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

















Μυστικό μου
στην άκρη των χειλιών μου σε κρατάω σφικτά

θα σε ψιθυρίσω σε ένα γράμμα
για να διαβαστείς ένα ηλιόλουστο απόγευμα
σε ένα παγκάκι ξεχασμένο σε κάποιο πάρκο
στο βάθος της πόλης

<<Αγαπητέ εσύ,

Βαδίζουμε δρόμους
παρατηρούμε κόσμους
γυρίζουμε το κεφάλι

Υπάρχει κάποιο σταυροδρόμι που μπορούμε να συναντηθούμε;

Υψώνουμε ανάστημα
μεταχειριζόμαστε το λόγο μας
δεξιά και αριστερά

Υπάρχει κάποια λέξη που μπορούμε να προφέρουμε ταυτόχρονα;

Πονάμε
θυμόμαστε
ξεχνάμε
θυμόμαστε ξανά

Υπάρχει κάποιο δάκρυ για να μοιραστούμε;>>





Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Καλοκαιρινή βροχή

Αν ήξερα πως να γίνω ουρανός
αν ήξερα πως τις στροφές του κόσμου 
να κλείσω σε ένα σκοπό

και στην καλοκαιρινή βροχή πως να χορέψω με χέρια ανοιχτά...

Αφουγκράζομαι σιωπηλή
τους παλμούς που δονεί η φύση
η υδάτινη αύρα που σωρεύεται στα γυμνά μου πόδια
αναζωογωνεί την αφή μου

αναζητώ την εικόνα του βρεγμένου φύλλου
ένα ρυάκι βαθύ πράσινο που κυλά συνεχώς
η άσφαλτος λυτρωμένη από τα βήματα 
η ζεστή ατμόσφαιρα
μπερδεύεται με τα κρύα ρεύματα
και ξεχνά την εποχή της

στέκομαι να κοιτώ τον ουρανό να βάφεται γκριζογάλαζος
μου αρέσει να
ονειρεύομαι
...στους ήχους της καλοκαιρινής βροχής.



Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Τρέχεις...

Τρέχεις και ξεχνάς από που έρχεσαι
νιώθεις τη φωνή σου να σπάει
σε καταπιεσμένα ουρλιαχτά
είσαι ελεύθερος
τα άκρα σου χορεύουν στον παλμό της καρδιάς σου
ο ήλιος σου καίει το δέρμα
σα να ξαναγεννιέσαι
ο αέρας στεγνώνει τα δάκρυά σου
ανασαίνεις αχόρταγα
τινάζεσαι στο κενό χωρίς δισταγμό
δε σκέφτεσαι
δεν αναλώνεσαι σε τυχαίες εικόνες
απλώς τρέχεις μακριά

ήπτασαι με ανοιχτά τα χέρια
γατζώνεσαι σε ένα αόρατο σκοινί
 η ορμή σου μπορεί να σε συντρίψει
αλλά τελικά σε κινεί στο επόμενο βήμα

δε σταματάς να τρέχεις μέχρι να φτάσεις
κάπου που να μη σε ξέρει κανείς

που κανείς δε θα σε ρωτήσει
γιατί;

εκεί
θα μοιραστείς τις ομορφότερες ιστορίες σου.






Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Νοερά

Στιγμή πρώτη

Θα 'θελα να μπορούσες να με δεις
θα 'θελα να μπορούσα να σ'ακουμπήσω

θα εμφανιστείς κάποτε ξανά στο οπτικό μου πεδίο
θα 'χεις εκείνο το αλαζονικό βλέμμα
σαν να μη πέρασε λεπτό από την τελευταία φορά
στην απρόσμενη σου κίνηση 
εγώ θα ξεχάσω και θα παραδοθώ στην πλάνη
η εικόνα σου
   οι λέξεις σου
      το είναι σου 
              θα με τραβήξουν κοντά σου-δεν έχει πιο πέρα

κι εσύ τότε θα απομακρυνθείς ανανεώνοντας το χώρο και το χρόνο
<<Όλα θα γίνουν όπως πρέπει>> θα μου πεις
πάντα ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω

Κι όμως πόσο θα'θελα αυτή η στιγμή να μην αργήσει

Στιγμή δεύτερη

Αργείς.
Αργείς τόσο που δεν μπορώ άλλο να σε περιμένω.
Ίσως ο χώρος και ο χρόνος μας τελείωσαν.

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Δύο όψεις

Αποφασιστικά βήματα στο δρόμο για Ομόνοια με τον αέρα να σε διαπερνά 
ξαφνιάζεσαι ευχάριστα
καρφωμένος στο τζάμι, χαμένος σε όμορφες σκέψεις
ακούς τις ράγες να σείονται στην τριβή τους με τiς ρόδες του τρένου
ενώ απολαμβάνεις την κινηματογραφική λήψη σου
ο βιολιστής στο Πανεπιστήμιο σε κάνει να βγάζεις τα ακουστικά σου
απογευματινές διαδρομές στην Πλάκα με την Ακρόπολη να σου χαμογελά
στίχοι στίχοι στίχοι,ατελείωτοι στίχοι γραμμένοι για σένα

είναι στιγμές που σ΄αρέσει να είσαι μόνος

κάνει κρύο,σφίγγεις το παλτό σου, βάζεις τα χέρια στην τσέπη και προχωράς
ψάχνεις ένα βλέμμα να σου θυμίσει ότι είσαι νέος και δυνατός
δεν ακούς παρά τη φωνή σου, κουράστηκες να σε ακούς
θα ήθελες να σε αρπάξει από το χέρι και 
οι διαδρομές σας να βρουν κατεύθυνση
στίχοι που θα ποθούσες να 'ναι γραμμένοι από σένα


είναι στιγμές που δε θες να είσαι μόνος.



Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013


















Ας ξεχαστούμε για πάντα στο όμορφο δικό μας κάδρο 
ας μεθύσουμε στους στίχους που εμείς γράψαμε

και ας χορέψουμε στη βροχή

ας αφεθούμε στη δίνη που μας καλεί 
να πάμε ενάντια 
ενάντια σε ό,τι πιστέψαμε και σε ό,τι αρνηθήκαμε

ας γελάσουμε με το φως να αντανακλά τη ματιά μας
και ύστερα ας δακρύσουμε λυτρωτικά

ας καούμε στο πάθος μας
ώσπου να κορεστεί το κορμί μας

ας ονειρευτούμε ότι ποτέ κανένα όνειρο δεν γεννήθηκε χωρίς να εκπληρωθεί

ας γιορτάσουμε
τις νύχτες που θα 'ρθουν...