Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

















Μυστικό μου
στην άκρη των χειλιών μου σε κρατάω σφικτά

θα σε ψιθυρίσω σε ένα γράμμα
για να διαβαστείς ένα ηλιόλουστο απόγευμα
σε ένα παγκάκι ξεχασμένο σε κάποιο πάρκο
στο βάθος της πόλης

<<Αγαπητέ εσύ,

Βαδίζουμε δρόμους
παρατηρούμε κόσμους
γυρίζουμε το κεφάλι

Υπάρχει κάποιο σταυροδρόμι που μπορούμε να συναντηθούμε;

Υψώνουμε ανάστημα
μεταχειριζόμαστε το λόγο μας
δεξιά και αριστερά

Υπάρχει κάποια λέξη που μπορούμε να προφέρουμε ταυτόχρονα;

Πονάμε
θυμόμαστε
ξεχνάμε
θυμόμαστε ξανά

Υπάρχει κάποιο δάκρυ για να μοιραστούμε;>>





1 σχόλιο:

ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΡΥΠΟΣ είπε...

Άρτια η προσπάθειά σας. Από τον τίτλο, την προμετωπίδα, το συνδυασμό των λέξεών σας μέχρι και την επιμελημένη χρήση των διάκενων σιωπής ανάμεσα στις στροφικές ενότητες, ξεδιπλώνετε ένα βρόχινο χάδι ικανό να διαβαστεί πολλές φορές και να συγκινήσει ακόμη και τι πιο σταχτί προσωπείο της μνήμης.

Καλό σας απόγευμα Μάγια της καλοκαιρινής βροχής και των λέξεων.
Γιάννης Πολιτόπουλος