Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Κι όμως

-Φύγε μακριά μου!                                                
-Δε θέλω.                                  Κι απομακρύνθηκε στην πρώτη άρνηση σα λιποτάκτης.




-Άλλαξε!
-Δε μπορώ.                  Κι έγινε ό,τι μίσησε χωρίς κόπο.




-Μάθε τι σου κρύβουν.
-Δεν πρέπει.                            Κι έψαξε όλο τον κόσμο να το βρει. Ακόμα αναζητά.


-Άγάπα!                                           
-Δε ξέρω                  Η αγάπη τον βρήκε απρόσμενα στη διαδρομή...σε κάτι ξεχασμένα  ξέφωτα.


-Δώσε μου ό,τι σου ανήκει.
-Μα δε μου ανήκει τίποτα.              Κι έκανε δικό του τον ουρανό για να μπορεί να τον χαρίζει.


-Φώναξε!
-Δεν ακούγομαι.                   Κι όμως ούρλιαξε με όλη του τη δύναμη για ό,τι όνομασε όσιό του.


-Λύγισε!
-Δε φοβάμαι   ,είπε... αλλά έμεινε σκυφτός και παγωμένος.


-Πίστεψε!
-Δε πιστεύω πια σε κανέναν.              Κι συνάντησε το θεό σε μια ιδέα.


-Κλάψε!
-Δεν αντέχω.             Κι όμως άντεξε.


-Γέλα!
-Δε θυμάμαι.         Το πρόσωπό της έλαμψε όταν τον αντίκρυσε.




Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει...

Χρόνια πίσω

 Η ώρα 2 και...αφού ξεγέλασα λίγο την ώρα μου πάω να ξαπλώσω. Τα ακουστικά στα αυτιά μου αρχίζουν να με νανουρίζουν.
Βάζει scorpions...is there anybody there?

Open my mind let me find new vibrations
Tell me the way I must take to reach my destination


Δυναμώνω...χορεύω στα σεντόνια μου!

Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι. Τοτε που σκίρτησαν μέσα μου τα πρώτα εφηβικά συναισθήματα.
Μου έρχεται στο νου εκείνο το όμορφο κίτρινο σπίτι με τη σοφίτα δυο βήματα από τη παραλία.
Οικογένεια,ξαδέρφια,γέλια...
And a place where I can stay
Με θυμάμαι να τους προσπερνώ...να θέλω να φύγω από κοντά τους, να νιώσω ελεύθερη. 
Έκανα μοναχικά βήματα στην άμμο, τα γυμνά μου πόδια άφηναν πάνω της χνάρια μιας γλυκιάς μελαγχολίας και μιας γλυκιάς προσμονής.
Στα χέρια μου ένα βιβλίο γεμάτο κοριτσίστικα όνειρα,
το διάβαζα με το θαλασσινό αεράκι να παρασέρνει τις σελίδες του.

Ήταν τότε που άγορασα ένα cd των scorpions από έναν πλανόδιο.
Το άκουγα συνέχεια.
 Ένα αγόρι μου τους είχε μάθει στην κατασκήνωση. Μου δάνεισε το δισκο τους για να το ακούσω στο ντισκμαν μου και να του πω εάν μου άρεσε.

Σα να ειναι εκείνη η εποχή μαζεμένη σε αυτό το τραγούδι.
I find myself in a state of confusion
Life´s like a pantomime trick or a laser illusion


Τα μάτια μου άρχισαν να αναζητούν ευτυχία και πόνο

Is there anybody there with that inclination
To bring back to sun to my heart
Is there anybody there who feels that vibration
Who shows me the way to my love?

Και εκεί μακριά από όλους,
φαντάστηκα τον έρωτα και ερωτεύτηκα με φαντασία την ιδέα του...

Ήδη κάτι μου έλειπε...

http://www.youtube.com/watch?v=368JtHuyN0g&feature=BFa&list=LLeeelCFfob-WF4mhuQ01OHg&lf=plpp_video