Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

Έχουνε όλα ειπωθεί εκατό φορές- Boris Vian

Έχουνε όλα ειπωθεί εκατό φορές
Και μάλιστα καλύτερ’ από μένα
Αν λοιπόν γράφω στίχους
Είναι γιατί μ’ αρέσει
Είναι γιατί μ’ αρέσει
Είναι γιατί μ’ αρέσει
Να μπαίνω στο ρουθούνι σας.

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Το ανοιχτό παράθυρο

Το παράθυρο
ήτανε ανοιχτό
καταμεσής της νύχτας
Δεν ήταν πρίμος ο καιρός
μήτ' είχε νηνεμία
Ο κόσμος αναπάντεχος, τρελός
Μέσα στην τρικυμία

Ποιος θηρευτής γυρνά
το θύμα του να αδράξει;
Ποια αυταπάτη ξεγελά
η μοίρα πριν να γράψει;
Η στεριά φουσκώνει διαρκώς
τα σύνορα να αλλάξει
μα η πλήμμη όλο ξεπηδά
το έργο της να φράξει

Τα άστρα πέσανε απ´το φως
πιάστηκαν με τη βία
Και ήρθε το σήμερα εμπρός
με άλλη σημασία.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

















Είσαι εσύ και ο χαμός,
ένα τράνταγμα 
μια σκοτεινιά,
και πάλι τα χέρια σου˙

βουτώ
στο στοχασμό, στην ανακάλυψη,
ένα εσωτερικό μάτι με κινεί˙
αν ήξερες αλλά δεν ξέρεις
πως η δημιουργία συναντά τον κόσμο σου
η ομορφιά αντηχεί
με διαπερνά και σε φτάνει˙

μάθαμε να κυνηγάμε το απόλυτο
μα αυτό ίσως δεν υπάρχει
ίσως υπάρχουμε μόνο εμείς
για λίγο, για τώρα
για όσο...

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Notorious (1946)



                                              -You're afraid you'll fall in love with me.
                                              -That wouldn't be hard.

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Το χρώμα της πατίνας













Το χρώμα στο φόρεμά σου
ξεθύμανε
τα πόδια σου πατούν στο χώμα
μα περπατούν στην ουτοπία
και περπατούν...
θα προλάβεις άραγε την ομορφιά του χρόνου
να ξεπροβάλει στο τέλος του δρόμου;
Στη δύση του ακμάζει 
η άγρια ορμή της νιότης σου

οι φωνές παράταιρες
αντιπερισπασμοί  
στην ύπαρξη σου

Είναι
το χρώμα της πατίνας
τα άδεια λιμάνια
το πράσινο βουνό και η λευκή θάλασσα 
το ιπτάμενο φιλί 
η σκιά του δένδρου
ή τα λαμπιόνια της πόλης
η γήινη φαντασία
το μαγεμένο βιολί
και η ακούραστη ματιά του

ό,τι κράτησες 
στη μνήμη
στη λήθη
ό,τι άφησες

ας είναι εκεί

τα κομμάτια σου
θρυμματίζονται 
και ενώνονται
σε μία ατέρμονη εναλλαγή

Είναι που καίει ακόμη το άστρο σου.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Δον Κιχώτες-Κώστας Καρυωτάκης



Oι Δον Kιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Iδέα.
Kοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.
Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων,
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ' το 'λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων
σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ' άλογό μου!»
Έτσι αν το θέλει ο Θερβαντές ― εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Zωή, του Oνείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν' απαρνηθούν τις πρώτες.
Tους είδα πίσω να 'ρθουνε ―παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο―
και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/74#ixzz3fmPcHldQ

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Εαρινή συμφωνία-Γιάννης Ρίτσος (απόσπασμα)



ΙΙ

Είχα κλείσει τα μάτια
για ν' ατενίζω το φως.


Τυφλός.
Είχα κάψει τη φλόγα
για ν' αναπνέω.


Τις νύχτες
αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής
κ' η ανάσα του χαμόγελου
δε γνώριζε τη μετάνοια.


Να δακρύζω
πάνω στα διάφανα χέρια μου
από μια διάφανη χαρά
που δεν επιθυμεί.


Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.
Πιο πέρα.
Εκεί που καταλύεται τ' όνειρο
κι η φθορά έχει φθαρεί.


Κ' ήρθες εσύ.


Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015


Καλοκαιρινή βραδιά στο μπαλκόνι
Η ζεστή αύρα μου φτιάχνει το κέφι
Βιβλίο και λίγο λευκό κρασί
Μέσα το ραδιόφωνο συνεχίζει
να μου κρατά συντροφιά
Ίσως και κάποιοι ψίθυροι 
από τα απέναντι φωτισμένα παράθυρα

Μικρές χαρές, τόσο ανεπιτήδευτες
που για να τις προσεγγίσεις
χρειάζεται μονάχα να κάνεις ένα βήμα
έξω απο το δωμάτιό σου 
Τη στιγμή που γίνεται  αποπνικτικό
που δε σε χωράει άλλο πια
Με ένα τσακ η ατμόσφαιρα αλλάζει
και βλέπεις διαφορετικά 
την εποχή που θέλεις γρήγορα
να περάσει
για να δώσει τη θέση της 
σε νέες γεύσεις και εικόνες

Η έμπνευση επιστρέφει και τρέχεις να την αδράξεις 
πριν κρυφτεί πάλι σε νομικά συγγράμματα
και ηλεκτρονικές ειδήσεις

Μήπως οι μεγάλες συγκινήσεις που αποζητώ
δεν μου είναι τόσο απαραίτητες;

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Η μεγάλη στιγμή

«Η σωστή στιγμή, η μεγάλη ευκαιρία»
διαγγέλλουν οι σώφρονες σωτήρες
«Το μοιραίο λάθος , η κακιά η ώρα»
κράζουν οι καιροσκόποι τελάληδες

Ροπές αποκλίνουσες
σπρώχνονται
να χωρέσουν τη φωνή τους
σε μια απόφαση
για μια θέση στην ιστορία

Έτοιμες κι οι δυο να
σπαράξουν στον δρόμο τους
τον άνθρωπο
που τους αντιστέκεται

η αδιαλλαξία βαφτίζεται επανάσταση
η ύβρις το όπλο της

η πιο αμυδρή υποψία ελπίδας
κατεδαφίζεται εκ θεμελίων
από την αβεβαιότητα και το συμφέρον

Βυθίζονται οι φωνές της ευθυκρισίας
στο βωμό της αμορφωσιάς του όχλου
Ο πρώτος πεισθείς κερδίζει

Το ξημέρωμα των αλλαγών
σε βρίσκει
να παλεύεις να βρεις το νόημα
των εξελίξεων που σε προσπερνούν
πρέπει να ορίσεις το παράλογο
για να μπορέσεις να το αποφύγεις

Οι καιροί θα αλλάξουν
με ή χωρίς τη θέληση σου

Κλείνεις τα μάτια
μια  απόπειρα να οραματιστείς το μέλλον
όπως και χθες...
όπως και πριν απ΄ το χθες
Ποιος είναι ο προορισμός σου;
Η σιωπή σου κρατά ακόμη.
Ίσως αύριο…

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Η αγωνία του Ποιήματος

Τι αβάσταχτη αγωνία
φέρει το ρήμα "δημιουργώ"
Τρεμοπαίζον φως
να απλωθεί ζητά
υπερνικώντας τις κακουχίες της έκφρασης
και τη λογοκρισία του υπεριχειλούς συναισθήματος
Ποθώ το Ποίημα
Το μεστό, το πηγαίο, το δικό μου
Τον ανεπαίσθητο ήχο του στο μυαλό μου
λίγο πριν αποτυπωθεί στο χαρτι
Το μειδίαμα υπό την επιρροή της τελείωσής του
Κι αν ξεγελώ τον εαυτό μου
Πως τάχα με αυτές τι λέξεις αυτοαναιρούμαι
Πως η δημιουργία επληρώθη για την ώρα
Όχι,
η γυμνή αδημονία για το ποιήμα
δεν είναι το Ποίημα που ποθώ.

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Ανάσα

Σα μια μεγάλη πλατεία
η πόλη από ψηλά
Ακατανίκητη η επιθυμία μου
να την τραβήξω και να απελευθερώσω γη

Πως θα ´ταν άραγε να περπατάς με γυμνά πόδια
πάνω στην τόση ανομοιομορφία;
Μια αιχμηρή αίσθηση με διαπερνά

Μοιάζει ακίνητη, στατική
η πόλη
αλλά ανασαίνει ένα ανεπαίσθητο βουητό

Μέσα της
κινούνται άνθρωποι.

Στέκομαι αμίλητη
Σαν εξόριστη από το σπίτι που μεγάλωσα

Δέχομαι την εσωτερική δύναμη
που προσφέρει πάντοτε η απόσταση
Και ανταποδίδω το ονειροπόλημα μου

Χρόνος που κυλά <<έξω από το χρόνο>>

Σκέψεις 
που παρασύρονται με τον άνεμο
Λιώνουν στη σιωπή

Έρωτας που δεν ανήκει πια
παρά στους θορύβους της πόλης

Η απόσταση απαλύνει

Απαρνούμαι την εσωστρέφεια
Είμαι δυνατή κι είμαι ελέυθερη
Να δημιουργήσω τον κόσμο μου
Να αναγεννηθώ, να αλλάξω δέρμα
από την αρχή 
κι όσες φορές το έχω ανάγκη

Κι όταν επιστρέψω και ξαναγίνω μέρος του συνόλου
Θέλω να θυμάμαι να αναπνέω 
όπως τώρα...

Στο βάθος του ορίζοντα δυο καραβάκια στη θάλασσα.
Το ύστατο άκρο του κάδρου.




Στροφή
















Στα μάτια σου φως
Σε τυφλώνει
Θες να αποτραβηχτείς
Δεν αντέχεις τη λάμψη του

Εγώ σε κρατώ γερά
Βιώνω την αντιστασή σου
Μα συνεχίζω να στρέφω το φως μου προς εσένα
Επιλογή μου η σκιά
Μη τυχόν δεις τις ατέλειες του δικού μου προσώπου
Μην αντιληφθέις τις προσδοκίες των μορφασμών του

Ξάφνου αντιδράς
Η έλξη σε τραβά κοντά μου
Και αψηφάς το φως
Μια στιγμιαία αναλαμπή
Τόσο βίαια όμορφη

Κλέινεις τα δικά μου βλέφαρα
Αγγίζεις το χέρι μου
Και το κινέις σε στροφή

Η φωνή σου κι η αφή σου
αρκούν
Αφήνομαι στα δαχτυλά σου να μ'οδηγήσουν
Αυτή τη φορά δε θα πέσω...

Ζαλίζομαι
η αποστασή μεγαλώνει
Δε σε ακούω, δε σε νιώθω
Κι η πτώση με βρίσκει 
στο φως

Δεν έπρεπε να εμπιστευθώ τα τρεμάμενα χέρια σου.