Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Στροφή
















Στα μάτια σου φως
Σε τυφλώνει
Θες να αποτραβηχτείς
Δεν αντέχεις τη λάμψη του

Εγώ σε κρατώ γερά
Βιώνω την αντιστασή σου
Μα συνεχίζω να στρέφω το φως μου προς εσένα
Επιλογή μου η σκιά
Μη τυχόν δεις τις ατέλειες του δικού μου προσώπου
Μην αντιληφθέις τις προσδοκίες των μορφασμών του

Ξάφνου αντιδράς
Η έλξη σε τραβά κοντά μου
Και αψηφάς το φως
Μια στιγμιαία αναλαμπή
Τόσο βίαια όμορφη

Κλέινεις τα δικά μου βλέφαρα
Αγγίζεις το χέρι μου
Και το κινέις σε στροφή

Η φωνή σου κι η αφή σου
αρκούν
Αφήνομαι στα δαχτυλά σου να μ'οδηγήσουν
Αυτή τη φορά δε θα πέσω...

Ζαλίζομαι
η αποστασή μεγαλώνει
Δε σε ακούω, δε σε νιώθω
Κι η πτώση με βρίσκει 
στο φως

Δεν έπρεπε να εμπιστευθώ τα τρεμάμενα χέρια σου.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Υπέροχο - και θλιβερό ταυτόχρονα... Η ομορφιά και η πίκρα μιας οπτικής γωνίας, όπως πάντα δοσμένη με τη σωστή δόση αφηρημένου και συγκεκριμένου. Ωραίο κι ας πονάει....

Μάγια είπε...

Τα έντονα συναισθήματα έχουν τη θετική αλλά και την αρνητική πλευρά τους. Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο αν και ανώνυμο!