Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Ανάσα

Σα μια μεγάλη πλατεία
η πόλη από ψηλά
Ακατανίκητη η επιθυμία μου
να την τραβήξω και να απελευθερώσω γη

Πως θα ´ταν άραγε να περπατάς με γυμνά πόδια
πάνω στην τόση ανομοιομορφία;
Μια αιχμηρή αίσθηση με διαπερνά

Μοιάζει ακίνητη, στατική
η πόλη
αλλά ανασαίνει ένα ανεπαίσθητο βουητό

Μέσα της
κινούνται άνθρωποι.

Στέκομαι αμίλητη
Σαν εξόριστη από το σπίτι που μεγάλωσα

Δέχομαι την εσωτερική δύναμη
που προσφέρει πάντοτε η απόσταση
Και ανταποδίδω το ονειροπόλημα μου

Χρόνος που κυλά <<έξω από το χρόνο>>

Σκέψεις 
που παρασύρονται με τον άνεμο
Λιώνουν στη σιωπή

Έρωτας που δεν ανήκει πια
παρά στους θορύβους της πόλης

Η απόσταση απαλύνει

Απαρνούμαι την εσωστρέφεια
Είμαι δυνατή κι είμαι ελέυθερη
Να δημιουργήσω τον κόσμο μου
Να αναγεννηθώ, να αλλάξω δέρμα
από την αρχή 
κι όσες φορές το έχω ανάγκη

Κι όταν επιστρέψω και ξαναγίνω μέρος του συνόλου
Θέλω να θυμάμαι να αναπνέω 
όπως τώρα...

Στο βάθος του ορίζοντα δυο καραβάκια στη θάλασσα.
Το ύστατο άκρο του κάδρου.




4 σχόλια:

katerina koko είπε...

Υπέροχες σκέψεις με εμπνευσμένη εσώτερη δύναμη!
Χάρηκα που σε βρήκα, φίλη μου!
Καλό απόγευμα Τετάρτης!
Τα Φιλιά μου!

Μάγια είπε...

Ευχαριστώ πολύ Κατερίνα! Καλώς ήρθες και καλή συνέχεια
:)

Fleur είπε...

Πολύ όμορφο!
Μας ταξίδεψες πάλι Μάγια μου! :)

Μάγια είπε...

Ευχαριστώ πολύ Fleur!!!