Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Επιθυμίες


Ξάφνου μια θύμιση απλή ,
περαστική και ύστερα τη ξεχνώ.

Στη θεση της "μια" επιθυμία.
Αχ, αυτές οι επιθυμίες!

Ακίνητη προσδοκία που ξεσηκώνεις το νου και την καρδιά,
γινε ολόφωτη πλήρωση, 
γινε μοιραία αναπόφευκτη...
Επιθυμία ,εσύ, μη με αποκαρδιώνεις
εσύ, που γεννάς όνειρα, αστέρια και κόσμους.... 
Ας μου δοθεί κάτι απο τη λάμψη τους!

Επιθυμώ άρα υπάρχω........!!!

Επιθυμώ οχι ένα αλλα πολλά!
Οι επιθυμίες μου δίνουν ζωή...
τα όνειρα μου μεγαλεπίβολα, ουτοπικά....ίσως αφηρημένα....ακανόνιστα.
τα όνειρα μου μικρά...καθημερινά, υλοποιήσιμα...αναπόσπαστα...

Πολλές φορές η θέληση μου ανατρέπεται, 
οι επιθυμίες μου μένουν απλα επιθυμίες   
φοβάμαι...
Και αν δε το έχω ποτε; Κι αν δεν τα καταφέρω;
Κι αν το χάσω; Κι αν δε το δω;
Κι αν δε το αξίζω; 

Κι ύστερα σκέφτομαι οτι τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καν τη δυνατότητα να επιθυμούν...
Δε τους αφήνει ο πόνος, οι συνθήκες....και ειναι τόσο άδικο γιατί όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο...κι ας μη πληρωθεί ποτέ!! 

Λάθος. Όλοι έχουν όνειρα, απλά ίσως η ζωή σε κάποιους έχει φερθεί τόσο σκληρά που μειώνει τη συχνοτητα τους. 
Ισως παλι τα όνειρα αυτών των ανθρώπων ειναι πιο δυνατά απ'ο τα δικα μου ή τα δικά σου....γιατί ζητούν πραγματα ΒΑΣΙΚΑ, που ίσως εμείς σε μεγάλο ή μικρό βαθμό τα έχουμε...ενα σπίτι, μια οικογένεια, υγεία ,τροφή ... ζητούν ελευθερία, ειρήνη, επιβίωση..........!!!

Γι'αυτό ας μην είμαστε αχάριστοι...
ας χαιρομαστε τη καθε στιγμη για αυτα που εχουμε που αν το καλοσκεφτείς δεν είναι διόλου λίγα και για αυτα που θα αποκτησουμε αν συνεχιζουμε να το ελπιζουμε!

Η ζωή είναι μπροστά.......




( Υπέροχο συγκρότημα!! Σας συνιστώ να ακουσετε απο αυτούς το carnival of rust, roses και το stay with me....α!! Επιτέλους τελείωσε η εξεταστική μου γιούπιιιιι)


Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Κι όλο πλησιάζεις





Κι όλο πλησιάζεις....μα ποτέ δεν εισαι εδώ.
Κι όλο πλησιαζεις...μα όλο χάνεσαι.
Ακροβατείς ανάμεσα στο βάθος και στο ύψος.
θα μάθεις άραγε που ανήκεις;

Κάποιες στιγμές, 
θαρρώ,
σε βλέπω να περπατάς αργά προς εμένα...μαγνητίζεσαι,
σχεδόν σε αγγίζω, σε αφουγκράζομαι ,
σχεδόν σε κρατώ ...μπορώ να σε σκορπίσω.

Φύσημα της πνοής μου το φιλί, δικό σου.
Η σκιά σου με αιχμαλωτίζει, η προσμονή της.
Λικνίζομαι το δίχως άλλο στον ερωτικό ρυθμό 
που μου τραγουδάνε οι χτύποι της καρδιάς σου...
Χτύπημα και θέλω...χτύπημα και νιώθω...χτύπημα και διαλύομαι.

Κι όλο πλησιάζεις...μα ποτέ δεν είσαι εδώ.
Δε λες να βρεις την Ιθάκη μου.
Ο δρόμος ο ατέρμονος ξεδιπλώνεται χωρίς τέλος, χωρίς έλεος...

Κάποιος κάποτε μου εξομολογήθηκε :
Έρωτας δεν είναι οταν δύο άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια 
αλλα άταν ελπίζουν στην ίδια κατεύθυνση να βγουν.

Εγω καρφωμένη σε εσένα -

Εσύ... σαν τρόπους διαφυγής να ζητάς 
διεξόδους ανύποπτους
απο την πορεία των ματιών μου να αλλάξεις τροπή.



Κι όμως όλο πλησιάζεις...

αλήθεια σου λέω...


κάποτε θα με βρεις.


Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Προσωπική Αντιγόνη...

"Έρωτα, ανίκητε σε κάθε μάχη, εσύ που κεντάς όποιον κι αν σημαδέψεις με τα βέλη σου. Έρωτα συ, που ξαγρυπνάς στα τρυφερά τα μάγουλα των κοριτσιών που δρασκελάς πάνω απ' τις θάλασσες και χώνεσαι στους κήπους των σπιτιών, κανείς δεν γλιτώνει από σένα, ούτε θεός, ούτε κοινός θνητός, μα όποιον τον αγγίξεις, τον τρελαίνεις. Εσύ, τον άνθρωπο το φρόνιμο τον σπρώχνεις στ' άδικο και στο χαμό, εσύ άναψες φιλονικία ανάμεσα σε γιό και σε πατέρα και τους τάραξες. Νικάει ο πόθος κι η λαχτάρα για την ωραία νύφη, σε πείσμα όλων των μεγάλων νόμων, που αμέριμνη η θεά Αφροδίτη τους εμπαίζει."


Πόσο όμορφα λόγια...πόσο άρτιο θεατρικό έργο άπο την αρχή ως το τέλος ειναι η Αντιγόνη του Σοφοκλή.


Τις προαλλες...μου ανακοινωσε ξαφνικα ο αδερφος μου οτι ομαδα απο το Εθνικο Θεατρο θα εδινε παρασταση στο παλιο μου λυκειο ....Δε θα την εχανα αυτη την ευκαιρια, ενα βημα διπλα στο σπιτι μου.


Την Αντιγόνη την ειχα δει πολυ παλια στην Επιδαυρο...αλλα ημουν πολυ μικρη και φυσικα δεν θυμαμαι και πολλα, ουτε μπορουσα να νιωσω το μεγαλειο της τραγωδιας. Υστερα, στο σχολειο οπως ολοι τη διδαχτηκαμε...οχι οπως θα θελαμε, τουλαχιστον οσο καλα θα ηθελα εγω. 

Αλλο ειναι να το διαβαζεις το εργο και αλλο να ζωντανευει μπροστα σου.
Τα σκηνικα ηταν απερριτα...σχολικες καρεκλες και σχολικες τσαντες. Οι καρεκλες πλεγμενες με μια ασπροκοκκινη ταινια χωριζοντας τη σκηνη σε "διαστηματα" . Καθε τοσο οι ηθοποιοι εσπαγαν τα διαστηματα ...οσο προσωρουσε η πλοκη και η ενταση. Οι σχολικες τσαντες συνεβαλαν στη σκηνοθεσια καθως το εργο κινουταν σε 2 επιπεδα. Απο τη μια , οι μαθητες μαθαιναν το κειμενο και υστερα η μαθητικη ταξη μεταφεροταν στη πολη της Θηβας.
Τη μουσικη την εβαζαν οι ιδιοι με ενα μικρο κασετοφωνο...Τα φωτα ανοιχτα....μου εκανε τοση εντυπωση αυτο.


Μεσα απο ολη αυτη την απλοτητα οι ερμηνειες ηχουσαν μεσα μου τοσο καθαρα και τοσο φυσικα...πιο ωριμη πια συνειδητοποιουσα τη πραγματικη δυναμη του κειμενου. 
Μου αρεσαν και οι εναλλαγες απο το αρχαιο στο συγχρονο κοσμο... 
Ο χαρακτηρας της Αντιγονης και του Κρεοντα...προσωπα ασυμβιβαστα.
 Η γενναιοτητα αντιμετωπη με την πλανη----------σιωπη.



Μα οι φρόνιμοι θα πουν πως έκανα καλά. Και με την εξουσία δε θα τα 'βαζα αν ήταν να 'χω τα παιδιά μου εγώ νεκρά ή κι αν ακόμα πέθαινε ο άντρας μου.
Λοιπόν, γιατί τα λέω τώρα όλ' αυτά; Ο άντρας μου αν χανόταν θα 'παιρν' άλλον κι αν τα παιδιά μου, θα 'κανα απ' άλλον άντρα, μ' αφού δε ζούνε μάνα και πατέρας πια δε γίνεται να κάνω άλλον αδερφό. Μ' αυτό το νόμο σ' έβαλ' αδερφέ μου από του Κρέοντα το νόμο πιο ψηλά κι ας λέει πως εγκλημάτησα παράτολμα. Με σέρνει τώρα με δεμένα χέρια αυτός, παρθένα ανύπαντρη, ατραγούδητη, χωρίς ν' αξιωθώ παιδί στην αγκαλιά, παρατημένη έρημη από φίλους στη φυλακή των πεθαμένων ζωντανή. Ενώ ποιο νόμο των θεών έχω πατήσει, και πώς να βασιστώ η έρμη στους θεούς; Ποιον να φωνάξω για βοήθεια; Και που; Αφού ατιμάστηκ' άτιμα για να τιμήσω. Αν οι θεοί τα κρίνουνε αυτά σωστά, τότε να το παραδεχτώ πως έφταιξα. Μα αν άλλοι έχουν το κρίμα, ας μην πάθουν πιο πολλά απ' όσα μου κάνουν άδικα.



 Πιστευω οτι το εργο ειναι τοσο επικαιρο στις μερες μας και επιδεχεται και υποκειμενικες ερμηνειες.


Για μενα συμβολιζει το θάρρος να αντισταθεις σε αυτα που σου υποβαλλουν γονεις, φιλοι, γνωστοι, "οι σημαντικοι" και οι "ασημαντοι αλλοι", αν δε συμφωνεις...να κανεις αυτο που θεωρεις σωστο με βαση τη δικη σου ηθικη, τις δικες σου προτεραιοτητες. 
Να τολμας να εισαι διαφορετικος με το δικο σου τροπο απο το ντυσιμο μεχρι τη σκεψη και να μη συμβιβαζεσαι με τυποποιημενες συμπεριφορες.
Να υψωνεις το αναστημα σου και να μαχεσαι για τα ιδανικα σου, για τη τιμη σου ...απεναντι σε οσους σε θεωρουν κατωτερο, που δεν μπορουν να καταλαβουν οτι κατι τρεχει με το δικο τους το μυαλο. Να εισαι ο εαυτος σου και πιστευεις σε αυτον μεχρι το τελος, ακομα κι αν χρειαστει να θυσιασεις τα κεκτημενα σου...Να απαρνηθεις οτι δε σε εκφραζει (ανθρωπους, καταστασεις, συμπεριφορες).
Να αφησεις πισω σου φοβους , προκαταληψεις που σε φθειρουν.
Να εισαι δικαιος οχι στα λογια αλλα στις πραξεις.
Να επιδιωξεις τη λύτρωση
ΛΥΤΡΩΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΨΥΧΙΚΗ!!!




Μπορείς;;;; 






(Συγγνωμη για τη σχετικα προχειρη αναρτηση αλλα δε βρισκω πολυ χρονο τελευταια....ηθελα πολυ να γραψω. Καλο βραδυ :) )


Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Σκέψεις μετά την εμπειρία της πρώτης εξεταστικής.

Καλημέρα!!! 

 Αυτες τις τελευταιες μερες δεν εμπανα συχνα στο blog παρα μονο κλεφτα , κυριως αργα το βραδυ....Ε λοιπον αυτες τις μερες που στρωθηκα να διαβασω για την εξεταστικη, εκανα τις πιο δημιουργικες σκεψεις......για κειμενα, ποιηματα, θεματα μεχρι και για επαγγελματικη σταδιοδρομια....πως εξηγειται αυτο; Ισως ηταν μια μορφη διεξοδου!

 Σημερα εδωσα αισίως το πρωτο μαθημα στην εξεταστικη! Ε λοιπον το "αισιως" δεν παει στο αποτελεσμα αλλα στο γεγονος οτι αρχισα να συνειδητοποιω καποια σημαντικα πραγματα.
 Διαβαζα τις προαλλες ενα κειμενο της Αλς που μιλουσε μεταξυ των αλλων για τις "ανωτερες" και "κατωτερες" σχολες , τα μορια και τον ανταγωνισμο....και σκεφτομουν πως αυτα τα θεματα τελικα μας απασχολουν ολους.

Σπουδαζω νομικη. 
Κι ομως μεχρι τωρα δε σπουδαζα νομικη. Τι εννοω;

 Ολη τη περσινη χρονια διαβαζα για να παω καλα στις Πανελληνιες. Αγχος , κουραση, πιεση αλλα ταυτοχρονα γνωση , επιμονη, υπομονη, αποφασιστικοτητα. 
Επαγγελματικος στοχος;
Διαπραγματευσιμος. 

Στην αρχη της χρονιας στοχος ηταν το Παιδαγωγικο. Οχι οτι μου αρεσε φοβερα...αλλα τη νομικη την ειχα αποκλεισει. Σκεφτομουν οτι μεσα απο αυτο μπορω να εξωτερικευσω τη δημιουργικοτητα μου που στη νομικη δε θα μπορουσα. Συνεβαλε και το γεγονος οτι οι γονεις μου ειναι δασκαλοι και μου ηταν οικειο οσο να ναι το περιβαλλον. Αλλα ημουν με το ενα ποδι μεσα και με το αλλο εξω. Κατι δε μου κολλουσε.
 Βασικα αυτο που με ενδιεφερε ηταν να παω καλα στο τελος....ετσι αφησα στην ακρη το θεμα της σχολης. Οταν εβγαλα τα μορια , μετα τη χαρα της επιτυχιας, αρχισε ο προβληματισμος.
Μου αρεσαν ολα και συναμα τιποτα. Ημουν σε ενα πελαγος χαμενη ,νιωθοντας οτι μπορει να κανω ενα μεγαλο λαθος...(κλασσικα υπερβολικη).
Οι γονεις μου ,αν και εκπαιδευτικοι, εμμεσως πλην σαφως με αβαλαν να σκεφτω και την περιπτωση να παω νομικη. Αρχικα το απερριψα...αλλα υστερα μου εκανε ενα κλικ και σκεφτηκα ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

Ετσι κι αλλιως δεν ειχα να χασω τιποτα δεδομενου οτι δεν ημουν τρελαμενη με κατι. Κι αν δε το τολμησω και δε μαθω ποτε τι θα γινοταν αν εκανα κατι που δεν ειχα σκεφτει ποτε; 
Δε ξερω γιατι το ειχα αποκλεισει. Ισως γιατι στην πρωτη και δευτερα Λυκειου δεν περιμενα οτι θα τα παω τοσο καλα, ισως γαιτι παντα μου αρεσε η ποικιλια και δεν εμενα προσκολλημενη σε ενα, ισως γιατι οι γονεις μου ποτε δεν ειχαν ποτε προσπαθησει να επηρεασουν τη γνωμη μου ως προς το σημειο αυτο. 

Και το τολμησα. Μπορει για καποιους να ηταν ονειρο ζωης , για αλλους η υπερτατη επιτυχια, η μονη "άξια" επαγγελματικη επιλογη ή ακομα η αναγκαστικη συνεχεια του επαγγελματος των γονιων τους ή η σχολη με "τα πιο πολλα μορια". Για μενα ηταν απλα ενα ....ΡΙΣΚΟ...ενα ρισκο με γοητρο δεν το κρυβω.

Στο Α' εξαμηνο δε διαβασα πολυ οπως πολλοι στο πρωτο ετος...και δε μετανιωνω...μου χρειαζοταν.
  
Αμεσως διαπιστωσα οτι ειχα παντελη ελειψη νομικης σκεψης. Κοινως δεν ηξερα που παν τα τεσσερα. Ενταξει δεν ηταν τοσο τραγικα. Απλα ολα τα προηγουμενα χρονια απεφευγα διακριτικα να πραγματευομαι τοσο πρακτικα θεματα της καθημερινης ζωης...και τωρα ενα βουνο υψωνοταν μπροστα μου !! Φανταζομαι οτι τα παιδια που ειχαν ονειρο να μπουν στη νομικη ενδιαφερθηκαν γρηγοροτερα για τα μαθηματα και τη σχολη γενικα.

Τον τελευταιο μηνα λοιπον αρχισα σιγα σιγα να διαβαζω...Αρχικα ειχα υπερβολικες απαιτησεις. Ηθελα να τα καταλαβαινω με την πρωτη , να τα περασω ολα. Δε μου αρεσει που το λεω αλλα ειμαι ανταγωνιστικη και δε θελω να αποτυγχανω. Ακομα κι αν αυτο ειναι μια εξεταστικη. Ανταγωνιστικη οχι με τους αλλους αλλα πιο πολυ με τον εαυτο μου. Εναν εαυτο που συχνα με παρασερνει στην απαισιοδοξια.
Ε φυσικα η πραγματικοτητα ειναι διαφορετικη. Τα μαθηματα δεν ειναι απλα, εγω εχω ξεσυνηθισει το διαβασμα...σε τετοιους ρυθμους εννοω. Υπαρχουν πολλοι καλυτεροι φοιτητες απο μενα ...

Τωρα ομως ,εχοντας διαβασει εστω και αυτο το λιγο, νιωθω οτι μπαινω στο κλιμα. Νομιζω οτι ακομα κι αν δεν περασω κανενα μαθημα, δεν εχει σημασια γιατι σιγα σιγα θα αποκτησω την ωριμοτητα να ανταπεξερχομαι. Σταδιακα , με προσοχη, διαβασμα και πανω απο ολα με ενδιαφερον!


Και το πιο σημαντικο ειναι οτι ολα αυτα τα αγνωστα και ακαταλαβιστικα αντικειμενα εχουν αρχισει να μου αρεσουν...ειναι μυστηριωδη, απαιτητικα και τοοοοοσο χρησιμα για τη μετεπειτα ζωη. Και τρελαινομαι για το κλιμα στη σχολη...!!!

Σημερα δεν τα πηγα καλα με την εννοια που θα εννοουσε ενας σωστα διαβασμενος φοιτητης...αλλα ηταν για μενα η πρωτη εμπειρια εξεταστικης. Ενα προ-τεστ....

Φυσικα δεν ειμαι σιγουρη για τιποτα ( και ποιος ειναι ;)..... Δεν ξερω αν θα επιτυχω ή οχι ...αν θα ειναι η νομικη αυτο που θα ασχοληθω σε ολη μου τη ζωη....αλλα ηδη το τραβηξα πολυ μακρια. Πιστευω πλεον οτι σπουδαζεις για να βελτιωσεις τον εαυτο σου...το επαγγελμα ειναι ασχετο. Θυμωνω οταν λενε για συγκεκριμενες σχολες δεν εχουν μελλον.. Σιγουρα οι σχολες δεν εχουν μελλον...οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ειναι αυτοι που εχουν μελλον και αυτο δε μπορει να τους το αμφισβητησει κανεις. 
Ο,τι κι αν σπουδαζεις σημασια εχει να το αγαπας...κι αν δε το αγαπας να προσπαθησεις να το φερεις στα μετρα σου...κι αν δε το φερεις στα μετρα σου....τι εγινε;;;
Παντα υπαρχουν διεξοδοι...ολοι κρυβουμε κρυφα ταλεντα, κρυφες ικανοτητες που μπορουν να μας οδηγησουν σε καινουρια μονοπατια!!!


Υ.Γ. Αυτα που ελεγα πιο πανω...οτι το παιδαγωγικο συνδιαζεται με τη δημιουργικοτητα ενωη νομικη οχι...δεν ισχιει καθολου. 
Ηθελα και θελω να ασχοληθω με το θεατρο και την ποιηση εστω και ερασιτεχνικα.....
Εδω και 4 μηνες ειμαι στη θεατρικη ομαδα του Πανεπιστημιου Αθηνων με 10 ωρες προβες την εβδομαδα.....και συνεχιζω να γραφω (πιο συχνα πλεον) και να προσπαθω να γινομαι καλυτερη....
Κι ναι ειμαι στη Νομικη. Τι σημαινει... οτι θα χασω τη δημιουργικη μου πλευρα; 
Σε καμια περιπτωση. Ο ανθρωπος ειναι πολυπλευρο ον....!!! 

Δε συμφωνείτε;;;




Ελπιζω να πανε ολα καλα....για ολους μας!!! :)










                                                (μια εικονα απο τις προβες!)
 




   
                                                        (και ενα σχετικο τραγουδακι, το πρωτο που μου ηρθε)