Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Θαρραλέος επισκέπτης



Παίγνιο έγινα
μιας θαρραλέας στιγμής,
όταν το καθρέφτισμα της μνήμης ξέφτισε,
  
Αυτή απρόσκλητη εισέβαλε.

Κι ας βολεύτηκα στη θέρμη της,
ποτε δεν την αποδέχτηκα.
Σαν ξένη της προσέφερα ό,τι της άρμοζε.
Σαν ξένη τη ξεπροβόδισα...με ευχές γρήγορης αντάμωσης.
Χαμογελαστές τυπικότητες...

Κι υστερα άλλος επισκέπτης. 

Άγνωστης ταυτότητας.
Τάχα ανακούφιση ;
Χαρά συγκρατημένη. Δειλία συγκαλυμμένη.

Γνωστής προέλευσης.
Του ουτοπικού ευατού μου η αυταπάτη.
Της ασφάλειας μου φίλη.

Περίεργο όμως οι άνθρωποι να φοβούνται την τέρψη και να τέρπονται τον φόβο........

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Αποτύπωση εικόνας

Η ωρα γυρω στις 6 το απογευμα. Επιστροφη απο το ταξιδι. 
Το αυτοκινητο τρεχει στον σχεδον αδειο δρομο.
Μουσικες  συντροφευουν τις σκεψεις μου.
Δυσκολο σαββατοκυριακο...δικαιολογημενα.
Προσμονη για την επανοδο.

Ποσο μαγευτηκα απο εικονες που δεν περιμενα να δω.
Κλειδωσα  στο μυαλο την αντανακλαση του ουρανου στα ματια μου.
Φως λιγο πριν το σκοταδι.
Συννεφιασμενα σχηματα σε γαλαζιο φοντο 
αναμειγνυονταν με τη λαμψη της ακυμαντης λιμνης.
Κρυμμενα μυστικα της αρμονιας. Ποσο σπανια συναντας αρμονια στους δρομους της Αθηνας...
Θαυμασμος!!!

(Δε μου εφτανε η αναμνηση...ηθελα να το αποτυπωσω σε φωτογραφιες.
Δυστυχως δεν μπορουσα παρα μονο με το κινητο. Δεν πλησιαζει σε τιποτα την αληθινη εικονα....αλλα θελω να τις δημοσιευσω.Την πραγματικη μαγεια της θεας τη φωτογραφησε η ψυχη μου. )


Σα λουλουδι δε μοιαζει;








Δεν ξερω...αλλα πραγματικα εμενα μου εφτιαξε τη μερα!!!

Σε καθε μερα μπορεις να βρεις κατι για να θαυμασεις, να αγαπησεις και να χαρεις!!
Απο ενα κοιταγμα, ενα χαδι, μια λεξη, μια εικονα ,μια επιθυμια, μια πραξη...
Νινα σημερα το καταφερες εσυ...!! Σε ευχαριστω!




Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Μουτζούρες




Μουτζουρες.
Κηλίδες σε τσαλακωμενες σελιδες.
Σχηματα ασυναρτητα που προσδοκουσαν να γινουν λεξεις με νοημα.
Τολμηρες φρασεις , ανεκφραστες, εχουν σωπασει δια παντος.

Πισω απο τις μουτζουρες μενουν στην αφανια αγνωστες ιστοριες.
Γι' αυτο μη τις υποτιμας...

Η αταξια εχει αξια.
Μη με κατηγορεις...
που βεβηλωσα την ωραιοτητα της εικονας,
που ξοδεψα χωρο,
που οι φουσκωμενες σκεψεις μου δεν πηραν μορφη καθως επρεπε,
που δε θυμαμαι τι ηθελα να εκτονωσω...τα παντα ή ενα τιποτα,
ο χρονος εχει αλωσει καθε αλλοτινη αναμνηση τους.

Κι ομως να φοβασαι τα ανειπωτα
που καποτε αναγκαστεις να ξεστομισεις.

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

ΡΕ.Μ.Μ.ΑΛ.

Σεπτεμβριος 2008.

Τεσσερα 16χρονα κοριτσια ,αγνωστα μεταξυ τους, συναντηθηκαν!!!
Το φροντιστηριο σταθηκε η αφορμη!
Ακολουθησαν 2 χρονια φιλιας.
Αληθινης.
Στηριξαμε η μια διπλα στην αλλη στα ευκολα και στα δυσκολα.
Γελασαμε μεχρι να μη μπορουμε αλλο.
Χορεψαμε σε τρελους ρυθμους.
Ανταπεξηλθαμε μαζι πανελληνιες, ερωτες , απογοητευσεις.
Καναμε λαθη.
Κλαψαμε...
Χαμογελασαμε ξανα.
Ονειρευτηκαμε το δικο μας αυριο!

Κι υστερα η παρεα του φροντιστηριου γινεται η παρεα του πανεπιστημιου.
Η καθε μια στο δικο της δρομο. 
Αλλες βρισκομαστε πιο συχνα...αλλες εχουμε χαθει λογω συγκυριων.
Δεν εχει σημασια.
Η ΦΙΛΙΑ παραμενει ο κοινος παρανομαστης.

Ιανουαριος 2011

Συναντηση κορυφης! 
Ξανα μαζι και οι 4, ενηλικες ολες πλεον (ξερετε εσεις ποιες εννοω)...σε νεες περιπετειες!
Με καινουριες εμπειριες και ιστοριες στο ενεργητικο μας.
Αλλες κοινες και αλλες διαφορετικες.
Και δωσ'του τα γελια και οι γκαφες , οι προβληματισμοι και οι συμβουλες!
Αλλαγμενες...αλλα συναμα ιδιες!

Ρεβεκκα.Μαρια.Αλεξανδρα.
Σας ευχαριστω που υπαρχετε για μενα!
Με μαθατε να πιστευω στη φιλια.
Οτι και να γινει θα 'μαι διπλα σας να το θυμαστε!
Σας αγαπω!
Ειμαστε το ΡΕ.Μ.Μ.ΑΛ.
AND the story has just begun...  !!!

Σας το αφιερωνω...

Δε σας αγαπω μονο για αυτο που ειστε, αλλα και γιάυτο που ειμαι οταν βρισκομαι μαζι σας.
Δε σας αγαπω μονο για ο,τι καταφερατε να γινετε, αλλα για ο,τι καταφερατε να με κανετε.
Σας αγαπω γιατι η φιλια σας με εκανε καλυτερο ανθρωπο.
Γιατι η ευτυχεστερη μοιρα δε θα μέκανε τοσο χαρουμενη οσο με κανατε εσεις.

Κι ολα αυτα τα κανατε αθορυβα, χωρις να το καταλαβω.
Το κανατε με το να ειστε απλα ο εαυτος σας.

Ισως αυτο να ειναι τελικα ενας αληθινος φιλος.(ROY CROFT)

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Απόφαση

Πνιγομαι. Θελω να ουρλιαξω.
Ειναι η απεγνωσμενη κραυγη των ονειρων μου.
Η φωνη που δεν ακους.
Δε θα προσποιηθω.
Βαρεθηκα να λεω λιγοτερα απο'οσα σκεφτομαι...
να κανω λιγοτερα απ'οσα μπορω.
Να στηνομαι σαν αμιλητο και ακουνητο στρατιωτακι.
Να ακουω τις ανοησιες και να σωπαινω.
Μετρημα στις λεξεις και στα συναισθηματα.
Το σιχαθηκα.
Δε θα γινω στα ματια μου μια ξενη
για σενα, για σας...
Και για μενα ;
Οχι πια.
Οτι δεν εχω τωρα και ζητω καποτε θα γινει δικο μου.
Οτι αγαπαω θα παλεψω να μεινει για παντα διπλα μου.
Οτι πιστευω θα το υποστηριζω.
Ηρθε η στιγμη να τολμησω το απιαστο 
και ας μη το εχω ποτε!

Εναγωνιως ψαχνω ,συμπεραινω, αυτοαναιρουμαι.
Συγχυση.Ας ειναι...
αντανακλα το πολυπλευρο.

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Ακρογιαλι.

 















Αν ηταν η σιωπη 
κραυγη.
Και οι σκεψεις 
αν ηταν λογια.
Ποσα θα ειχα να σας πω...
'Oμως η φουρτουνα του μυαλου
δε φτανει τη στερια 
που
ολο την προσμενω.
Κι ομως...ακρογιαλια φανταζομαι!

Αναρωτιεμαι...

Ουρανος και γη εγιναν ενα
για να δεχτουν μια ψυχη βαθια.
Πεταξε σαν ελευθερο πουλι σε αγνωστους τοπους.
Γαληνη μιας μνημης αποδυναμωμενης που ομως δεν επαψε ποτε να με αγαπα.
Αναρωτιεμαι που παει η αγαπη;

Την απαντηση ψυθιριζουν τα αστερια.
Μη σε ξεγελα η μακρινη σιωπη.
Η αγαπη ξερει να επιβιωνει.
Μεταμορφωνεται σε στιγμες και αναμνησεις...και σε συντροφευει παντοτε.

Η αγάπη είναι ο φόβος-Μανόλης Αναγνωστάκης

Η αγαπη ειναι ο φοβος που μας ενωνει με τους αλλους.
Οταν υποταξαν τις μερες μας και τις κρεμασανε σα δακρυα.
Οταν μαζι τους πεθανανε σε μιαν οικτρη παραμορφωση
Τα τελευταια μας σχηματα των παιδικων αισθηματων.
Και τι κρατα ταχα το χερι που οι ανθρωποι δινουν;
Ξερει να σφιξει γερα εκει που ο λογισμος μας ξεγελα
Την ωρα που ο χρονος σταματησε και η μνημη ξεριζωθηκε
Σα μιαν εκζητηση παραλογη περα απο καθε νοημα;
(Κι αυτοι γυριζουν πισω μια μερα χωρις στο μυαλο μια ρυτιδα
Βρισκουνε τις γυναικες τους και τα παιδια τους που μεγαλωσαν
Πηγαινουνε στα μικρομαγαζα και στα καφενεια της συνοικιας
Διαβαζουνε καθε πρωι την εποποιια της καθημερινοτητας).
Πεθαινουμε ταχα για τους αλλους ή γιατι ετσι νικουμε τη ζωη
Η' γιατι ετσι φτυνουμε ενα ενα τα τιποτενια ομοιωματα
Και μια στιγμη στο στεγνωμενο νου τους περνα μια ηλιαχτιδα
Κατι σα μια θαμπην αναμνηση μιας ζωικης προιστοριας.
Φτανουνε μερες που δεν εχεις πια τι να λογαριασεις
Συμβαντα ερωτικα και χρηματιριστηριακες επιχειρησεις
Δε βρισκεις καθρεφτες να φωναξεις τ'ονομα σου
Απλες προθεσεις ζωης διασφαλιζουν μια επικαιροτητα
Ανια, ποθοι, ονειρα, συναλλαγες, εξαπατησεις
Κι αν σκεφτομαι ειναι γιατι η συνηθεια ειναι πιο προσιτη 
απο την τυψη.

Μα ποιος θα ερθει να κρατησει την ορμη μιας μπορας 
που πεφτει;
Ποιος θα μετρησει μια μια τις σταγονες πριν σβησουν στο χωμα
Πριν γινουν ενα με τη λασπη σαν τις φωνες των ποιητων;
Επαιτες μια αλλης ζωης
της Στιγμης λιποταχτες
Ζητουνε μια νυχτα απροσιτη τα σαπια τους ονειρα.

Γιατι η σιωπη μας ειναι ο δισταγμος για τη ζωη και τον θανατο.




(Δεν μπορω να ερμηνευσω τιποτα με σιγουρια και δεν ειναι αυτο το νοημα.
Ξερω οτι με προκαλει να το διαβασω ξανα και ξανα)