Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Τρέχεις...

Τρέχεις και ξεχνάς από που έρχεσαι
νιώθεις τη φωνή σου να σπάει
σε καταπιεσμένα ουρλιαχτά
είσαι ελεύθερος
τα άκρα σου χορεύουν στον παλμό της καρδιάς σου
ο ήλιος σου καίει το δέρμα
σα να ξαναγεννιέσαι
ο αέρας στεγνώνει τα δάκρυά σου
ανασαίνεις αχόρταγα
τινάζεσαι στο κενό χωρίς δισταγμό
δε σκέφτεσαι
δεν αναλώνεσαι σε τυχαίες εικόνες
απλώς τρέχεις μακριά

ήπτασαι με ανοιχτά τα χέρια
γατζώνεσαι σε ένα αόρατο σκοινί
 η ορμή σου μπορεί να σε συντρίψει
αλλά τελικά σε κινεί στο επόμενο βήμα

δε σταματάς να τρέχεις μέχρι να φτάσεις
κάπου που να μη σε ξέρει κανείς

που κανείς δε θα σε ρωτήσει
γιατί;

εκεί
θα μοιραστείς τις ομορφότερες ιστορίες σου.






2 σχόλια:

Fleur είπε...

δε σταματάς να τρέχεις μέχρι να φτάσεις
κάπου που να μη σε ξέρει κανείς


^κάπου που δεν θα ξέρεις κανέναν και δεν θα σε ξέρει κανείς,μια καινούργια αρχή χρειαζόμαστε όλοι..

Μάγια είπε...

Καλή αρχή λοιπόν!!!:))