Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Άνθρωποι στη βιάση της ημέρας...

 Άνθρωποι ολόγυρα σου έρχονται και φεύγουν στη βιάση της ημέρας.
Άνθρωποι όμορφοι, άσχημοι, πανομοιότυποι, διαφορετικοι

άνθρωποι που κοιτάς και σε κοιτούν, σχεδόν επικοινωνείτε

ή άνθρωποι που στρέφουν  τη ματιά τους 
τότε, στην προσδοκία μιας βουβής συνομιλίας
γίνονται πιο ξένοι και από ξένοι

άνθρωποι με βλέμμα καρφωμένο στο κενό, το δικό τους κενό θέλουν να καλύψουν 
ή άνθρωποι που όλο το κόσμο στο βλέμμα τους γεμίζουν 
άνθρωποι χαρούμενοι, θλιμμένοι, ενθουσιασμένοι, απογοητευμένοι, θαρραλέοι, φοβισμένοι...άνθρωποι και αυτοί, σαν εσένα.

Στάσου και αφουγκράσου τη σιωπή τους

αγάπης μηνύματα, θυμού προσχήματα, 
ευτυχή ανοίγματα, πόνου τρυπήματα

ψυχές σα κύματα

Οι ιστορίες μας ξεπηδούν και συμπλέκονται σε μια διάσταση παράλληλη με τις σκέψεις μας
συνθέτουν το κοινό μας παρόν, όσο αυτό το λίγο διαρκεί.



-Τι όμορφη μέρα! Σήμερα θα τον δω...
-Δουλειά...πόσο βαριέμαι θεέ μου.
-Είμαι μόνος...πονάω. Μου λείπει.
-Αν αργήσω, θα με απολύσουν...
-Θέλω να γίνω ο πιο γνωστός και καλός μουσικός του κόσμου
-Ας ήμουν σε ένα νησάκι για διακοπές μακριά από όλους και απ'όλα.
-Καφεδάκι με την παρέα μετά τη σχολή, τι καλά
-Τόσα πτυχία, τόση προσπάθεια για να είμαι άνεργος
-Ο Τρικούπης το 1875 συνέβαλε...αχ δε θυμάμαι, δε θα γράψω τίποτα
-αχ, τι όμορφος...κοίταξε με λίγο
-αμάν αυτός ο συνωστισμός κάθε πρωί, πότε θα φτιάξουν τους ρημαδοσταθμούς;
- πως είναι έτσι αυτή!
-life is life lalalala
-μήπως να πάρω να ζητήσω συγγνώμη;
-Έλα ρε Βάζελοι λαγοί
-Δεν έχω λεφτά...τι θα κάνω; Πως θα ζήσω τα παιδιά μου;
-ωχ, μου έσπασε το νύχι.
-Φουκοσίμα,το νέο Τσέρνομπιλ, πάμε χαμένοι
- Θα χωρίσω, δε μπορώ άλλη καταπίεση
-Μου ήρθε ιδέα...τι έμπνευση!
-Θα πεθάνει...γιατί η ζωή να είναι τόσο άδική;
-Με λένε διεφθαρμένο.Ε λοιπόν αν αυτό σημαίνει επιτυχημένος, είμαι.
-Σ,αγαπώ γιατί δε μ΄ακούς;
-χαχαχαχα
-Άξίζω τα καλύτερα και θα τα αποκτήσω
-θα βρέξει.Ευτυχώς πήρα ομπρέλα μαζί μου
-Έφτασα.

Και η πόρτα του τρένου ανοίγει...

9 σχόλια:

love2love είπε...

και φαντασου οτι τετοιεσ στιγμεσ τισ ζουμε καθε μερα

Amélie Melon είπε...

τι όμορφο!! και πόσο σωστό!!

Jos είπε...

Μπραβο ρε συ, πολυ ωραιο!

Never in the right order... είπε...

Αθήνα, ε;
Μου λείπει αυτή η πόλη, κι αυτές οι ίδιες σκέψεις που έκανα κι εγώ κάτι νυσταγμένα πρωινά που πήγαινα για μάθημα!!!
Όμορφο και γλαφυρό το κείμενό σου. Ξύπνησε γλυκιές αναμνήσεις!!!!
:)))

Μάγια είπε...

love2love πραγματι κάθε μέρα και τις περισσότερες φορές δε δίνουμε καν σημασία.Μου αρέσει να το βλέπω ρομαντικά το θέμα...ίσως έτσι οι στιγμές μας γίνονται ξεχωριστές!

Αμελί και Jos ευχαριστώ!

Never in the right order χαίρομαι που σου άρεσε και που σου ξύπνησε αναμνήσεις! Ναι, Αθήνα λατρεμένη πόλη με πολλές προόπτικες βελτίωσης φυσικά. Τελικά, οι παράλληλες σκέψεις στο τρένο παραλληλίζονται και στο blog! 2 σε ένα!! χεχε

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

καλως σε βρηκα.
Πασχαλινές δέξου ευχές, απο τη καρδια βγαλμένες, ολες οι μέρες της ζωής σου να΄ναι αναστημένες!
ΚΑΛH ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.

Μάγια είπε...

καλώς :)) Ευχαριστώ πολύ για τη μαντινάδα! Ανταποδίδω τις ευχές για ένα όμορφο Πάσχα :)

Παραμυθάκι είπε...

very nice...

Μάγια είπε...

Ευχαριστώ παραμυθάκι :))