Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Χωρίς απάντηση

Συνήθιζε να γράφει τις στιγμές του

τώρα
διαβάζει τις σκοτεινές πτυχές ενός ονείρου
που γράφτηκε από μία αόρατη δίνη
με ζωντανά δάκρυα

το υποκείμενο πονά
κατηγορούμενο και πάλι
το αντικείμενο σύστοιχο του παραλόγου
οι προθέσεις αγνοούνται
οι λέξεις μπερδεύονται και αλλάζουν μορφή
μεγενθύνονται, παρερμηνεύονται
Τελείες-ανάσες σωτήριες και υστερα
Κεφαλαία η θλίψη επιστρέφει
δίχως νόημα
δίχως συνοχή
δίχως συνεκτικότητα


Και αναρωτιέται
που κρύφτηκε το <<είναι>> του
τη στιγμή που ένιωσε να το κρατά σφιχτά
έτοιμος να το απογειώσει

Γιατί βυθίστηκε στο σκοτάδι μιας ιδέας
που παραλληρεί εμμονικά αντιθέσεις

όταν χωμένος σε ψευδαισθήσεις
αφήνει την αλήθεια να τον προσπεράσει
και την υποψία να τον φθείρει

,φοβάμαι,

ανεπανόρθωτά;


Η υπομονή εξαντλείται
σε ατέρμονα και άσκοπα διλήμματα
κι αν είναι υπαρκτά;

ο πόνος φωλιάζει στα δευτερόλεπτα
γίνεται
ένα με το σώμα
ένα με τη ψυχή

αποκτά πρόσωπο
αποξενώνει και απομονώνει

η σκέψη πληγώνεται εσωτερικά
και
η ματιά πληγώνει ότι αγάπησε

Πότε θα γράψει ξανά μια νέα σελίδα;

Σε ένα ολόφωτο σύμπαν γιατί να χάνει τη δυναμή του ό,τι θα μπορούσε να λάμψει;;



Η απάντηση θα γραφτεί  μόνο από εκείνον.







<<Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα
κι καρδιά μου στο φως θα χιμήξει

Θα φύγω μακριά
θα πετάξω ψηλά
θα πετάω σ' ασύλληπτα ύψη>>

 

4 σχόλια:

Blur είπε...

Είναι ότι πιο τέλειο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Θα έλεγα ότι θυμίζει το γράψιμό σου Δημουλά!
Να γράφεις πιο συχνά τώρα που επανήλθες :)

Μάγια είπε...

:) Ναι θελώ κι εγώ να γράφω πιο συχνά! Ευχαριστώ για το σχόλιο σου! Σίγουρα έχω επηραστεί από Δημουλά...

Fleur είπε...

Πολύ όμορφη ανάρτηση.:)

Μάγια είπε...

Να σαι καλά Φλερ :))