Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Για το χειροκρότημα...

 













Απλώς σε ρωτώ.

Θαρρείς πως όλα είναι εύκολα;
Πως όλα γίνονται με τα δικά σου μέσα;
Πιστεύεις αλήθεια στον ανίκητο σου εαυτό, στην απροπέλαστή σου ματία, στην αψεγάδιαστή σου θέα;
Και θαρρείς ακόμη ότι θα κρύβεσαι μια όλοκληρη ζωή πίσω από την επιπλαστή σου τελειότητα;

Δε σου εναντιώνομαι, απλώς ρωτώ.
Για πόσο ακόμη θα ονειροβατείς στο τεντωμένο σκοίνι που έχεις υποχρεώσει την ύπαρξή σου να βαδίζει;

Ομορφία.
Δόξα.
Αυτοπεποίθηση.

Εχέγγυα μιας λαμπερής εποχής στην αιωνιότητα του θνητού σου είναι.

Μα είσαι τυφλός.
Πες μου πως φαντάζουν οι μέρες σου στο αδιάκοπο σκοτάδι;;
Χωρίς ίχνος πύρινης αγάπης.

Μου λες: Μα βλέπω να ξετυλίγονται μπροστά μου όλα όσα επιθύμησα να έχω.

Στη σκηνή σου τα δρώμενα είναι σκιές.
Μάταια τις μπερδεύεις με αλήθεια.
Γοητευμένος από το θέατρο σκιών γίνεσαι ο ίδιος μια σκιερή φιγούρα.
Άλλοι σε κινούν, άλλοι σου δίνουν υπόσταση.
Τα λόγια σου φωνή αλλότρια.
Και το χειρότερο;
Ούτε που το καταλαβαίνεις.
Απόλαμβανεις εκεί το χειροκρότημα αυτών που σε βιάζουν.

Μα κάποτε τα φώτα θα σβήσουν...

5 σχόλια:

Marie είπε...

Πόσες φορές έχουμε νιώσει '' μια σκιερή φιγούρα '' . Πολύ όμορφο το κειμενό σου!

Μάγια είπε...

Πολλές...όχι μόνο έχουμε νιώσει αλλά και έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους! Να σαι καλά,καλώς ήρθες!

Fleur είπε...

Πολυ ωραια αναρτηση Μαγια.:)

Μάγια είπε...

Ευχαριστώ fleur!!:))

Maria G. είπε...

Σε ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ! Δεν ξέρεις τι κουράγιο μου έδωσες, πραγματικά! Πάω να διαβάσω τώρα με περισσότερη όρεξη!
Να είσαι καλά!!! :D