Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Κοιταξε με....





Κοιταξε με. Τι βλεπεις;
Πονο, δισταγμο , φοβο;
Κοιταξε με. Τι νιωθεις;
Αγαπη, παθος ή κενο;
Πες μου.
Δεν με κοιτας.....γιατι δειλιαζεις;
Δεν αξιζω ενα σου τοσο δα βλεμμα;
Θυμησου κατι πορτοκαλι και γαλαζια ηλιοβασιλεματα....σαν μεγεμενοι στεκομασταν  και
λεγαμε...εμεις για παντα μαζι.
Ποσο μακρινες φανταζουν αυτες οι αληθινες στιγμες....
Τα προσωπα μας στη μνημη μου εχουν θολωσει...μοιαζει σαν να μην ειμασταν εμεις...
Τοσο πολυ αλλαξαμε που δεν αναγνωριζουμε πια ουτε τον ιδιο μας τον εαυτο;
Γιναμε ξενοι...και ουτε μια ματια δεν μπορεις να μου χαρισεις πια απο τα χαμενα σου ματια που τοσο  λατρευα.
ΓΙΑΤΙ;
Μηπως φοβασαι να αντικρισεις αυτο που εγινες ή δεν τολμας να δεις τον παλιο σου εαυτο
που ξεχασες;
Κοιταξε με. Μου το χρωστας.Μη γυρνας το κεφαλι...
...σε μισω!!! Η οργη μου ειναι ανεξελεγχτη.
Σε χτυπω με οτι δυναμη εχω...μα ποσο αληθεια σ΄αγαπω!!!

3 σχόλια:

A λ ς είπε...

ειναι ανοητο να αλλαζουν ετσι οι ανθρωποι.. ανοητο...

Μάγια είπε...

ανοητο ισως....ομως μπορει να συμβει στο καθενα μας....δεν μπορεις να το ελεγξεις ή να το εμποδισεις καλως ή κακως.....

Λένια είπε...

πόσο αληθινό, πόσο υπέροχο! Μπράβο Μάγια!